حال که این خطوط را می نویسم حال خوبی ندارم...بهتر بگویم حالم بد است...نه...بد نه!...حالم نابود است...
دچار زجر روحی و روانی شده ام...
باور کن جمله «روحم درد می کند»، را با تمام وجودِ روحم درک می کنم...انگار کن که این دردِ روح را می بینم...همچون تصویری روشن و شفاف...
حس همان عکس هایی را دارم که درآن کالبدی عریان همچون ماری روی زمین به خودش پیچیده و چنگ در موهایش انداخته است...زجر را می توان در نقطه نقطه آن فضا دید...زجر را می توانم در ذره ذره روحم حس کنم...
باقی جمله ها بماند...حال من بدتر از آن است که ادامه دهم...
حال من نابود است...


ب.ر.ن:...حال من نابود است...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

یادمه یه موقعی، هر روز می نوشتم...



ب.ر.ن:...

می گن بعد از هر شکست باید بلند شد...از نو شروع کرد...قد کشید...
نمی دونم بعد از اون شکست...چرا نتونستم دیگه بلند شم...چه برسه به اینکه از نو شروع کنم...و به قد کشیدن برسم...
بعد از اون شکست...وقتی نتونستم بلند شم...چهار دست و پا شروع کردم به کشیدن خودم...خسته...اما...
امروز من نقش زمینم...
دوست دارم فریاد بزنم...

آزادِ آزادم ببین...
...
دیگر گذشت آن دوره که
تقدیر زنجیر من است...

اما نمی تونم...



ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...شاید یه روزی فریاد زدم...با تمام وجود...

باور کن جمعه هم سکوت کرده...و این سکوتش سنگین و خفه کننده است...
آروم و آزار دهنده ست...