February 2008 Archives

تا هستم...با حسرتِ نداشتنِ... هستم...

ب.ر.ن:...نمی دانم تا به کِی...تا به کجا... تاب می آورم...
تاب این حسرتِ ... را...

خدا همین نزدیکی هاست...
خدا برای من همین نزدیکی هاست...
خدا برای من از جنس بودنیست که برای هر کس از جنس نبودن شاید...
گاه به جدل بر می خیزم....با اوی...
گاه از در دوستی بر می آیم با اوی...
گاه مرا پناه است...آن زمان که از سختی به تنگ آمده ام...مرا پناه است...
خدای من...خدای من است... به کسی مربوط نیست...ارتباط من و اوی...
به هیچ کس...حتی به خرقه پوشان امامه به سر...حتی به آن کلاغ سیاه های امامه به سر انسان نمایِِ خود را نماینده تام الاختیار خدا، جای بزن روی زمین...
خدای من...همان خدای بزرگ است...همان بخشنده...همان مهربان...همان بی پایان...همان دوست داشتنی...همان...
خدای من، خدای من است...
آن به ظاهر ولی فقیه...به ظاهر نماینده تام الاختیار خدای بر روی زمین هم نمی تواند درک کند گفته مرا...
من خدای خود را دارم...
برتر ...

صدای خش خشی اومد...
چشمام رو توی تاریکی تیز کردم...به گوشه ای که صدا از اونجا میومد دقیق شدم...
چیزی تکون خورد...
احساس کردم کسی اونجاست...
توی تاریکی اتاق سعی می کردم ببینم...تمام سعیم رو می کردم ببینم...اما چیز زیادی معلوم نبود...
پرسیدم کی هستی...
صدایی گفت..."سایه شب..."...

کیست...
کیست حال مرا بداند...
کیست...
جز خویشتن بی خبر از حال خویش...کیست حال مرا بداند کیست...
؟!؟...
...

من که می دانم آرامشم در گرو چیست...
نه...
بهتر است بگویم می دانستم آرامشم در گرو چیست...
آری...این چنین بهتر است...
می دانستم آرامشم در گرو چیست...
اما...
کنون هم می دانم آرامش لحظه هایم...اگر چه کم...اگر چه در لحظه...در گرو چیست...
من که می دانستم...
اما آن دانسته هایم کاری از پیش نبرد...
همه چیز به یکباره خراب شد...
من که می دانم...
اما دانستن حالم، هم، کاری از پیش نمی برد...
همه چیز به یکباره خراب می شود...
شاید باید...

دلم باز گرفته...
زیاد...
نمی دانم دیشب چه شد...نمی دانم چه...
به یکباره همه چیز دگرگون شد...
بعد من...
حال نمی دانم چه شده...
حال خودم را هم نمی دانم...
باز بی حوصله ام...
باز دل گرفته ام...

فردا...
به انتظار فردا نشسته ام...
نه هر فردایی...یا فرداهای دگر...
به انتظار فردا نشسته ام...
فردا...

آی فریاد...
فریاد...فریاد..فریاد...
فریاد...
آی فریاد...
فریاد...
یاد...
...

سکوتم آغاز انزواست...

دلم گرفته است...
نمی دانم وسعتش تا چه حد است...
شاید می دانم سرچشمه اش کجاست...شاید نمی دانم...
نمی دانم، دانستن اینکه سرچشمه اش کجاست، خوبست...یا ندانستنش...
اما می دانم دلم گرفته است...
شاید هم کمی بهانه گیر...