March 2008 Archives

چند شب پیش بود...
دوباره خواب پیانو دیدم...
این بار توی یه مغازه بود...شاید...
این بار دستم به ساز رسید...کلاویه ها رو لمس کردم...
خیلی رون...می تونستم بنوازم...
یه آهنگ کوتاه...با صدای کم...
اما این بار هم...
صدای ساز کم بود...

«کا...» می گه...:..."تا حالا عروس خوشکل ندیدم"...
عمو «ف...» تایید می کنه...
وقتی فکر می کنم...می بینم راست می گن...

پ.ن:...حیطه نظریه بالا...در مملکت اسلامی ایران می باشد...

آدم های تنها، معمولاً، دفترچه خاطرات دارن...

چه ساده...هر دم جان می دهم...

آرام یعنی کم کردن پیچ صدای زندگی.
سکوت یعنی بستن پیچ.یعنی قطع کرن صدا.یعنی به کلی خاموش کردن.

...

قبل تر ها روزهای ابری را پَس می زدم...
با ابرها نمی توانستم کنار بیایم...
همه اش آفتاب را چشم به راه می ماندم...تا، کی از پشت ابرها بیرون می آید...تا، کی آسمان دوباره آبی می شود...
اما حالا...
هوای ابری...بد جوری دلم را...
ابرهای تیره...آسمان گرفته...
آفتاب که سر بر می آورد...خرده می گیرمش...سرزنشش می کنم...در خودم فریاد می زنم...
آرامش عجیبی دارد...آرامشی که نا آرامی خاصی پشت آن پنهان است...
ابرها، در من نفوذ می کنند، شاید...
اتاقِ نمیه تاریکم...سایه های کم رنگ و نا تمام...
و این تازه دوستیِ من و ابرها...هدیه ایست...برایم عزیز...

S:...به نظرت کمرنگ با کم رنگ فرق داره؟...
S:...نمی دونم...شاید فرق داره...اما در هر صورت فرق داشتن یا نداشتنش به حال من و تو شاید فرقی نداره...

می گن..."مرگ دسته جمعی عروسیه"...

ترجیح می دم...تنها...تنها بمیرم...

اینجا زمین بی رحم خداست...

این روزها می گذرند...تا جایشان را روزهای گذرنده دیگری بگیرد...
روزها از پس هم می گذرند و در پس هیچ کدامشان چیزی نیست...
فقط می گذرند...شاید بدون دلیل...
شاید بی دلیل تر از بودن من...

تا رسیدن به عرش نمی دانم چگونه گذشت...چقدر فاصله بود...لبریز بودم...لبریز...نمی دانم چگونه قدم بر می داشتم...با چه سرعتی پیش می رفتم...لبریز بودم...
اما هنگام افتادن...
از عرش تا به فرش فاصله کم بود و، نبود...
این افتادن خوب نبود...به روی دست و پا فرود نیامدم...
هر چه بود...دیگر در آن هوا نبودم...
هنوز هم گیج می زنم...
حس عرش به سراغم می آید...چشم می گشایم خود را در فرش می بینم...
هنوز هم گاهی میان عرش و فرش..._شاید نه عرش واقعی...اما فرش واقعی..._در صعود و سقوطم...

گذشته را، که می گویند گذشت...هر چند من نمی گویم...
بر سر گذشته بحث نمی کنم...
آینده را هم چون نمی دانم چگونه است و چه کسی آن را رنگ خواهد زد...به کناری نهاده ام...
حال هم...بود و نبودش گویا فرق چندانی ندارد...

در ...
در تنهایی هایم...
جرعه هایی تلخ، همدم دقیقه ها و ثانیه و لحظه هایم شده اند...

چه روزِ...
حتی ... نتوانست مرا از اینجا که هستم دور کند...نتوانست در من سرگیجه ایجاد کند...نتوانست چیزی فرای روزهای گذشته بسازد...چیزی فرای روزمرگی ها...چیزی فرایِ...متفاوت حتی...
غم...دل تنگی...حس خفگی...خاطرات...غم...دل تنگی...حس خفگی... ... ...

ب.ر.ن:...انتظار می کشم...انتظار...

هنوز ضربه آخر را نخورده...مانند آدم های گیجِ ضربه...گیج می زنم...گنگ...
حال و هوای جالبی نیست...شاید در مقابل روزهای نامده و حال و هوای آن روزها...باید بگویم حال و هوای بسیار جالبیست...

ب.ر.ن:...گِیانا لَه بَر دردی غریبی و ژانی دوری هی هاوار...هی هاوار...

نمی دانم آخرش کی می آید...
شاید نیاید...
اما احتمال نیامدنش خیلی کم است...
شاید اینطور بگویم بهتر باشد...احتمال نیامدش...به آمدنش...نزدیک 1 به 99 است...
نمی دانم وقتی آخرش بیاید...این بار چه می شود...چه می کنم...
چگونه روزگار می گذرانم...
روزها چگونه می شوند...شب ها چه رنگی می گیرند...سرعت دقایق و ثانیه ها به چند می رسد...
حتی فکرش هم ...

چه شب های پر هراسی...

نمی دانم...چرا این روزها انتخاب کنندگان را خائنینی به خود و خانواده شان می دانم...
جالب ترش اینجاست...که پا را فراتر نهاده ام...این دانسته وهم آلود خود را بر زبان می آورم...به عبارتی آن را ارایه می دهم...آن هم، همچون یک اصل...
شاید از اصول دین...
شاید از اصول نانوشته انسانیت...
شاید هم مانند یک قضیه...مانند قضیه حمار...

روزها می گذرند...
در این روزهای گذرندهِ بی طعمِ بی رنگِ  ...حسی از گذشته...تکه تکه...بریده بریده...می آید و می رود...
کاش کامل شود...
همچون دقایقی که مرا در بر می گیرد...مرا به عمق خود می برد...
کاش همچون گذشته شود...مرا همچون گذشته کند...
کاش کامل شود...برای همیشه...

ساعت 4:40 صبح...
دارم کابوس می بینم...تو بیداری دارم کابوس می بینم...
تیکه تیکه...تصویرای در هم...
چشمام خیسه...دارم کابوس می بینم و خیس تر می شن...
کابوس...کابوس...بدتر از کابوس...
بدتر...بدتر...
یه کابوس...دم دمای صبح...تو بیداری...با...

یادم می آید...قبل از اینها...جنون پرواز داشتم...
نمی دانم چه شده است...این روزها جنون چکاندن ماشه گرفته وجود مرا...

گاه، وقتی بر پدال  فشار می آورم...چیز دیگری را نمی بینم...
فقط می شنوم...
حتی نمی دانم کجایم...فقط می شنوم...فشار پاهایم را زیادتر می کنم...
فشار...صدا...صدا...ریتم ها...ترانه ها...اصوات...ساز ها...فشار...پدال...تصاویری از گذشته...شاید...از حال...شاید...از آینده...شاید...شاید...

شاید نمی بینم...
قبل تر ها...فشار پدال...آرام ترم می کرد...
اما حالا...فرقی ندارد...شاید...