April 2008 Archives

وهم آلود و شايد بشود گفت فانتزي...

پ.ن:...شايد توصيفش بيش از اين ممكن نباشد...

به هر چيزي فكر مي كنم...احساس قريبي وجودمو مي گيره...
احساس قريبِ غريب بودن...غريبگي...

پ.ن:...شايد هر چيزي...جز...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

يه نسيم دلتنگي...از عمق...وزيدن مي گيره...

خدا...
كسي نيست باهاش كل كل كنم...
كسي نيست درگير بشم باهاش...
كسي نيست كه مقصر بدونم...
تو مقصر باش...
ديشب و امروز جاي خودش...
اما امشب با هم درگيريم...
بيا بجنگيم...
پيروز تويي...مشخصه...اما مبارزه با يه حريف قوي...حتي اگه آخرش شكست باشه...ارزشش رو داره...
ترحم نكن...از ترحم به اين شكل خوشم نمياد...
آوانس هم نده...
اين بار بيا بجنگيم...تا پاي مرگ...
به سيانور دسترسي ندارم...
پس...
يا عقرب مي شم...
يا سامورايي...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

اگر ساقي وفا كِي
وَختَن اِمشُو وَختَن اِمشُو
عَطش كُشتَم عَطش كُشتَم
...
هَلاكَه ساقيا
اِمشُو هَلاكِم وَي لَه مِن آخ
...
نِيزاني تو نِيزاني تو نِيزاني تو
كه دل بي باده چَن بدبختَن اِمشُو
...
بِمرِم آخ بي كَسَ خوَم...

...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

كهنه نقاب زندگي
تا شب رو صورتاي ماست
گريه هاي پشت نقاب
مثل هميشه بي صداست...

...

ب.ر.ن...

دلم مي خواد نباشم...
يا بميرم...
يا خودمو بكشم...
اينجوري...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

خيلي وقته ديگه بارون نزده...
...
خيلي وقته ابري پرپر نشده
دل آسمون سبك تر نشده
مه سرد رو تن پنچره ها
مثل بقض توي سينه منه
ابر چشمام پر اشك اي خدا
وقتشه دوباره بارون بزنه...
...
كوه غصه از دلم رفتني نيست...
...
...

ب.ر.ن:...دارم خفه مي شم...
ب.ر.ن:...دارم خفه مي شم...

احساس خفگي مي كنم...
احساس مي كنم ته يه اتاق بدون در و پنجره اسير شدم...
احساس مي كنم زنداني شدم...
...
احساس مي كنم خفه م...
كسي نه مي بينه...نه مي شنوه...نه مي فهمه...نه مي فهمه... نه مي فهمه...
نه احساس مي كنه...نه احساس مي كنه...نه احساس مي كنه...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

توی قاب خیس این پنجره‌ها
عکسی از جمعه‌ غمگین می‌بینم
چه سياهه به تنش رخت عزا
تو چشاش ابرای سنگین می‌بینم

داره از ابر سیا خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه

نفسم در نمیاد، جمعه‌ها سر نمیاد
کاش می‌بستم چشامو، اين ازم بر نمیاد

داره از ابر سیا خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه

عمر جمعه به هزار سال می‌رسه
جمعه‌ها غم دیگه بیداد می‌کنه
آدم از دست خودش خسته می‌شه
با لبای بسته فرياد می‌كنه

داره از ابر سیا خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه

جمعه وقت رفتنه, موسم دل ‌کندنه
...

داره از ابر سیا خون می‌چکه
جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکه...

ب.ر.ن:...امروز براي من جمعه سياه...

پسرك...مات و مبهوت از خواب بيدار شد...

مي رم يه گوشه تك و تنها بميرم
شايد بتونم كمي آروم بگيرم...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

لحظه هاي مردن نزديك است...
جداي از آن يكبار مردنم...
مي دانم...4 بار خواهم مرد...شايد هم 5 بار...شايد هم بيشتر...بسته به رسومات دارد...
بعد از آن هم...اگر خودم را نكشم...باز خواهم مرد...


ب.ر.ن:...طاقت مرگ هاي بعدي رو ندارم...

تنگه غروبه دلم گرفته
رخوت به تن نشسته
تكيده ام من كنج اتاقم
نگاهم سرد و خيره
چه ساده ساده
چه آسون آسون
دارم آب مي شم آروم
مثل يه شمعي
كه توي ظلمت
بي صدا
مي گريد آروم
مي خوام يه ساده
ساده پرواز
چون پرنده اي سبك بال
مي خوام رها شم
در دل باد
تا نميرد
كنج ديوار
بازم آسمون شده رنگ خون
خورشيد انگاري آروم
مي خواد بميره
تنها و معصوم
مثل این دل مغـموم
...

اضافه:... "غروب تنهايي"...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

مايع سرخي كه وقتي پايين مي ره...گرم مي شه...
سرخي...
داغي...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

يكي معلم مي شه وُ
يكي مي شه خونه به دوش
يكي ترانه ساز مي شه
يكي مي شه غزل فروش...

...

ب.ر.ن:...

هي بازيگر گريه نكن
ما هممون مثل هميم
صبا كه از خواب پا مي شيم
نقاب به صورت مي زنيم...

...

ب.ر.ن:...

گاهي اوقات شايد يك جمله...يك شاهنامه باشد...
گاهي اوقات شايد يك كلمه...يك مثنوي باشد...

آدم هاي خوب خاري در وجودشون ندارن...هنر اون ها هيچ وقت به آخر نمي رسه....

...

-خوشحالم كه خونه اي...
-هميشه هستم چون آدم خوبي نيستم...

...

تنها سرمايه حقيقي در اين دنياي ورشكسته چيزيه كه وقتي تو آدم خوبي نيستي با كسي قسمت مي كني...

...

پسرك...به گيلاس نيمه پر خيره شده بود...
انعكاس سرخي توي چشماش برق مي زد...
چيزي پسرك رو به سر كشيدن گيلاس تحريك مي كرد...
شايد هم تشويق...

نيازمند، براي بدست آوردن نياز...مي فروشد...از تن تا به آرمان...

آنچه را كه داشتم از من گرفتند
كه آنچه را كه ندارم
بعدها شايد به من بدهند...

ب.ر.ن:...

مي نوش كه نداني ز كجا آمده اي...

ب.ر.ن:...

الآن نزديك به 36 ساعته كه نخوابيدم...
همچنان مي خوام ادامه بدم...
يه اعتصاب شايد...
شايدم يه بازي...
شايدم يه سرگرمي...
شايدم ...

مي رم آروم مي شم آخر
تو غروب دشت غربت
نمي تونم كه بمونم...

ب.ر.ن:...

دیروز یه پسر 16 ساله رفت...
اما دنیا، به روی خودش هم نیاورد...

ب.ر.ن:...خدایش بیامرزد...
ب.ر.ن:...برای آنی... ...

هر چقدر نگاه می کنم...خوی یاغی گری دارم...
اما شاید...یه کم زیادی برای این کار آرومم...

هی می خوام این ذهن آشفته رو متمرکز کنم برای نوشتن...
اما نمیشه...
یه چند تا نوشته هست...که شاید...موقع ش نیست...
وقتی نمیشه...

همه ش فکر می کنم...دارم حوصله سر می برم...
همه ش این فکر با منه...

ب.ر.ن:...

احساس می کنم زیادیم...
احساس می کنم زیادیم...
احساس خوبی نیست...

ب.ر.ن:...

اونی که نداره...همون بهتر که سرشو بذاره بمیره...


ب.ر.ن:...

احساس خفگی می کنم...
احساس می کنم به انتها رسیدم...

یه فضای بسته...تنها منم...

ب.ر.ن:...

باشم...یا نباشم...فرقی ندارد...
شاید...
تنها یادی از من خواهد بود...
شاید...

هوا ابریه...
اتاقم تاریک...
هوای ابری یه یادگاریه...یادگاری از روزای نه چندان دور...
یادگاری از ...

صدای سیستم رو می زنم بالا...

می خونه...

گِرید به حالم...
...
باران می بارد امشب...
...
قطره قطره...

هوا ابریه...
من یه جواریی دیوونه شدم...
هوای ابری...من رو دیوونه می کنه...
هوای ابری...یه یادگارِ...

فریاد می زنم...

زیر باران گریه کردم
بلکه باران شوید از جانم گناهم...

ب.ر.ن:...هوای اینجا هم ابریه...

نکنه تو باغ بمیرم
بشم اون قناری لال
یا بیفتم از درختا
بپوسم چو میوه کال...

مردم...
شاید لال شدم...
از درخت افتادم...
از درخت افتادم...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

کار کردن، هدف می خواهد...دلیل می خواهد...
زندگی کردن، هدف می خواهد...دلیل می خواهد...
زندگی، هدف می خواهد...دلیل می خواهد...

بی هدف...چه می توان کرد...؟!...؟!...
کار؟!...زندگی؟!...
من می گویم... ...


ب.ر.ن:...حتی ساز زدن هم شاید...هدف می خواهد...دلیل می خواهد...

مدتی بود هر وقت پسرک به عکسای قدیمی و جدیدش نگاه می کرد...با خودش می گفت تیره شدم...
جلوی آینه ایستاد...چشماشو بست...
چشماشو باز کرد...یه لحظه...
احساس گرمی توی دست و لابلای انگشتاش، لذت بخش بود...
بدنش کرخت می شد...
به آینه نگاه کرد...صورتش سفید شده بود...
لبخندی زد...چشماش رو بست...

ز آغاز عهدی کرده‌ام کاین جان فدای شه کنم
بشکسته بادا پشت جان گر عهد و پیمان بشکنم
امروز همچون آصفم شمشیر و فرمان در کفم
تا گردن گردن کشان در پیش سلطان بشکنم
گر پاسبان گوید که هی بر وی بریزم جام می
دربان اگر دستم کشد من دست دربان بشکنم
چـرخ ار نگـردد گـرد دل از بیـخ و اصلش بر کنم
گـردون اگر دونـی کنـد گـردون گردان بشکنم
چه دانیم چه دانیم که ما دوش چه خوردیم
که امروز همه روز خمیریم و خماریم
مپرسید مپرسید ز احوال حقیقت
که ما باده پرستیم نه پیمانه شماریم
شما مست نگشتید وازان باده نخوردید
چه دانید چه دانید که ما در چه شکاریم...

...

هنوزم که هنوزه دو تا چرا هست...
که...
...
چرا...؟...
چرا زنده م...چرا هنوز زنده م؟...

خسته م...
خسته م...خسته شدم...از اینکه هر روز صبح پا شم...ببینم یه روز تازه شروع شده...
خسته م...از اینکه هر روز مثل دیروز...مزخرف...بی هدف...بی هدف...بی دلیل...بی دلیل...

فکر می کردم...با تمام شدن درسم...تازه دوره حرکت برای رسیدن به مسائلی که تو فکرمه آغاز می شه...
اما...گویا...زهی خیال باطل...


ب.ر.ن:...حداقلش فکر نمی کردم به این زودی شروع بشه...فکر نمی کردم به این زودی زمزمه اولتیماتوم بشنوم...

ب.ر.ن:...این دفعه نمی خوام حسرت بخورم...نمی خوام چند سال بعد بگم..."چرا اون راهی که خودم خواستم رو نرفتم...اگه اون راهی که خودم می خواستم رو رفته بودم...کاش حتی اگه انتهاش هم خوب نبود...راهی که خودم می خواستم رو می رفتم..."...

آخر این جاده کجاست
عبوره یا رسیدنه
حتی دروغ ولی ...
که این شبا مال منه...

...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

به یاد یک خاطره...سفر خواهم کرد...به همان حوالی...

خوب می دانم...
یکی از همین روزها...
که نفس هایم بوی الکل می دهد...
خودم را خلاص خواهم کرد...