هنوز هم گاهي خاطرم مي آيد...
كه از «خودم» بدم آمد...
از «خودم» فرار مي كردم...مي خواستم جايي بروم كه «خودم» آنجا نباشم...«من» آنجا نباشد...از «من» گريزان بودم...
«من» مايه شرمساريم بود...
مثل كسي كه خون دستانش را آغشته كرده باشد...و دستانش را مي شويد...اما خون پاك نمي شود...مي شويد...اما پاك نمي شود...
هنوز هم گاهي خاطرم مي آيد...
به خودم آمدم...آرمان هايم را زير پا ديدم...زير پاي «خودم»...قوانينم را نقض شده ديدم...متخلف...«من» بودم...عهد هايم را شكسته ديدم...
و...سخنانم را شعار...
و خودم _شايد هم «خودم»_را...طبل تو خالي...
وقتي خاطرم مي آيد...باز از خودم فرار مي كنم...از خودم بدم مي آيد...
هنوز هم گاهي كه خاطرم مي آيد...از خودم بدم مي آيد...
و زود...كم رنگ مي شود...به روزمرگي باز مي گردم...چيزي كه مدام در ترس به دام افتادنش به سر مي بردم...و كنون...


ب.ر.ن:...هنوز هم گاهي كه خاطرم مي آيد......از خودم بدم مي آيد...
ب.ر.ن:...هنوز هم گاهي كه خاطرم مي آيد......از خودم بدم مي آيد...