June 2008 Archives

خواستم بخوابم...اما يادم آمد در شهر مرده هاي هميشه بيدار بي روح...خواب معنايي ندارد...

...
...
...


پ.ن:...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

چند تا از نوشته هاي قبل رو خوندم...

28,July,2007

امروز دم دماي صبح بود...
كبوتري رو كه تو سرزمين بود و اين آخرا يه عالمه خاكستر روي پراي سفيدش نشسته بود رو پر دادم...
اول خاكستراي روي پرهاش رو پاك كردم...اما هنوز سفيد نشده بود پرهاش...اما با اين حال پرش دادم...وقتي به مقصد برسه پراش رو پاك مي كنن...سفيد ميشن...

الان چند ساعتي ميشه كه من شدم تنها جنبنده اين سرزمين...
از بيرون سرزمين صداي جشن و خوشحالي مياد...
اما تو «سرزمين سرد سكوت» عزاي خصوصي اعلام شده...
وسط سرزمين نشستم...اشك مي ريزم...

سرزمين زير خاكستر دفن مي شه...
شايد بعدها پدري يا مادري براي بچه اش قصه «سرزمين سرد سكوت» رو تعريف كنه...مطمئنم قصه سرد و كسالت آوري ميشه...و هيچ بچه اي حاضر نيست اين قصه رو تا انتها گوش كنه...

سرزمين زير خاكستر دفن مي شه...


ب.ر.ن:...جايي اين ميان كه مانده ام...
جايي ميان «عقل» و «احساس»، خودم را حلق آويز خواهم كرد...
يا شايد كردم...يا كرده ام...

20,July,2007

روزگار سخت مي گذرد...
زندگي مديون مرگ است...

26,July,2007

مي دانم دلم تنگ مي شود...
دلم براي روزهاي نيامده تنگ خواهد شد...
بهتر بگويم در روزهاي نامده دلم براي روزهاي كنوني و كنوني تر...قبل و قبل تر تنگ خواهد شد...
مي دانم آن زمان تاب دلتنگي را ندارم...
مي دانم اگر زنده باشم تاب دلتنگي آن زمان را ندارم...
مي دانم آن زمان چنان شوكه خواهم شد...چنان به خود مي آيم...اما شايد زماني دير براي به خود آمدن است...هرچند اگر كنون هم به خود بيايم كاري از دستم بر نمي آيد...به دست من نيست...
مي دانم آن زمان تاب نمي آورم...
جسم تنها و به دور از روح مانده ام هم تاب نخواهد آورد...مي دانم...
دلم مي خواهد هزار هزار خط بنويسم...اما چه سود...نوشتن و سياه كردن خطوط، جاي چيزي را نمي گيرد...

نت ها چه مي نوازند...
سونات مرگ مرا؟!...
سازها چه مي نوازند...
قصه گذشته ام را...
حال يا آينده ام را...
شايد مرثيه رفتنم را...

22,July,2007

«چيزي كه بابا بزرگ مي دونست...»
بابا بزرگ اين آخرا كاراي عجيب غريبي مي كرد...
خيلي عجيب...خيلي خيلي عجيب...كارايي كه يه عده رو ناراحت مي كرد...اما من مي خنديدم...بعضي كاراش من رو هم ناراحت مي كرد...
شايد بابا بزرگ يه چيزي رو مي دونست...يه چيزي مي دونست...
شايد بابا بزرگ هم مثل من منتظر بود...

خدا بيامرزه بابا بزرگ رو...


«يه نفر مرد پير...»
"يه نفر مرد پير گوشه گير و فقير
با موهاي سپيد تو دلش مرده اميد
مثل يك ديوونه زير لب مي خونه
پاي پر پينه ام دستاي خوني ام
دم به دم هي مي گن اينجا من زندوني ام..."...

«تو تنهاييام...»

گویا تا زنده ام...دلتنگی جدایی نگیرد از من...با آمدنش این روزها...حس دیگری هم می آید...که از درون، تمام وجودم را به لرزه می افکند...
شاید قطره هایی متولد شوند...شاید راهی سد شود...اما هنوز کلماتی در درون زندانی اند...و من...
و من زندانبان زندانی درون خویشم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

مگر فرقي هم مي كند؟...
باور كن فرقي نمي كند وقتي...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

زمستان بود...
«آلان» اومده بود...«آلان» متولد شده بود...
و...


ب.ر.ن:...هم زمان با تولد «آلان»...
ب.ر.ن:...

پسرك لبه پرتگاه ايستاده بود...
با حسرت به چيزي  آن طرف پرتگاه، خيره مانده بود...
در فكرش روزگاري قبل تر را مرور مي كرد...همان روزگاري كه اين پرتگاه نبود...به روزگاري قبل از زلزله...
بعد زلزله آمد...دره اي ايجاد شد...
پسرك اين طرف ماند و خاطراتش...محتويات خاطراتش آن طرف...
با حسرت به آن طرف مي نگريست...
نگاهي به فاصله دو لبه انداخت...فاصله ازازل تا ابد بود...حتي به طي كردن اين فاصله با پرش هم فكر نمي كرد...مي دانست نمي شود...
پسرك دور خيز كرد...هميشه آرزوي پرواز داشت...
اين بار اما...سقوط بود...سقوط آزاد...
شروع به دويدن كرد...فرياد...دست هاي باز شده از هم...و حس آزادي و رهايي...براي هميشه...

گريه...گريه مُسَكِن است...غم و غصه را ساكت مي كند...
اما...
اما از بين نمي برد...


ب.ر.ن:...ديرگاهيست كارم از مسكن و مخدر گذشته...هيچ چيز آرامم نمي كند...
ب.ر.ن:...دلم مي خواد داد بزنم...داد...اينقدر كه حنجره م پاره بشه...داغي خون رو تو گلوم حس كنم...فوران يكباره خون راه گلومو به جاي «بغض» ببنده...

دنيا روزي تمام مي شود...
آخر خودش گفت...خودش هميشه مي گفت...مي گفت...دنيا فاني ست...تمام شدني ست...مي گفت...دنياي ديگري آغاز مي شود...
خدا خودش مي گفت...
اما هيچ وقت گوشزد نكرد...كه دنيا ايستادني هم هست...
نگفت دنيا در عين حركتش ممكن است بايستد...ممكن است خشك شود روي صحنه اي...تصويري...حادثه اي...اتفاقي...منظره اي...كلامي...صداي... ...
اما حالا خوب مي دانم كه دنيا ايستادني هم هست...
دنيا روي حادثه اي...اتفاقي...خيالي...نمي دانم اسمش را چه بنامم...مي گويم «چيزي»... دنيا، روي «چيزي» براي من ايستاد...خشك شد...ديگر تكان نخورد...از حركت باز ماند...


ب.ر.ن...تعبير ديگرش اين است...زندگي براي من ايستاد...از حركت باز ماند...

بسان مرده اي...
افتاده ام در كنج و گوشه اي...
ياراي ماندنم نيست...
تصورش حتي سخت نيست...
توان تكاني نيست...
ذره زهري، ته استكاني نيست...
مرگ مي آيدم با شادي و غم...
رخ مي نمايدم هر دم...
باز، مي خوانَدَم، كه من...
مرده اي بيش نيستم، بي جان...با تن...
...


ب.ر.ن:...

پسرك رو به روزگار...فرياد مي كشيد...فرياد...
"ما را به خير تو اميد نيست...شر مرسان..."...

شب و روز واقعيت و حقيقتي اند، كه هيچ گاه بر هم منطبق نخواهند شد...
حال كدام حقيقت است...كدام واقعيت؟...

تبعيد شدم...
آخر اينجا ديگر كجاست...
گناهم چيست؟...چرا تبعيد شده ام...ماموريت به پايان نرسيد...گناه من چه بود؟...كوتاهي يا لغزش هايم؟!...شايد ضعفم!...

يه آهنگ...
اشكام مي ريزن...
دارم خفه مي شم...
دارم خفه مي شم...
يه عالمه تصوير مبهم و واضح...يه عالمه خاطره...كه من رو از درون داره داغون مي كنه...
...

دوباره دقيقه ها رو كندُ آهسته مي بينم
دوباره چشم خدا رو، رو خودم بسته مي بينم
تا دلم آروم بگيره سر به كوچه ها مي ذارم
رو به آدما مي خندم تو سياهيا مي بارم
توي يك جاده برفي پي انتها مي گردم
توي اين روياي آبي هنوزم اسير دردم
آخه دنيا تو چشام رنگشُ باخته
آخه...
برده رنگ انتظارُ بارون چشماي خسته م
انگار آهنگي نداره...
...
قصه هاي پر غباري كه روشون چشمامُ بستم...
...
از سپيده تا سپيده آسمون ابري و تاره
مثل بغض سينه من شوق باريدن نداره
بوي بارون مي ده حرفام اشك چشمام بي قراره
عشق من سوز زمستون...
...

...
حس بديه...
يه حس شيرين و تلخ...مثل يه شكلات...شيرين و تلخ...اما من اين شكلات رو اگه با طعم زهر مار هم بهم مي دادن، مي خوردم...چه برسه به حالا...
حس بديه...
شيرين و تلخ...خنده و گريه با همه...غم و شادي با همه...اما اميد و نا اميدي با هم نيست...سراسر نا اميدي و بس...نا اميدي خالص...پوچي...رسيدن به انتها...
ته دنيا اينجاست...ادامه اي براش نيست...ته دنيا درست همين جاست...همين نقطه كه ايستادم...همين جا...همين جايي كه حتي صد قدم جلوتر هم برام مهم نيست...همين جايي كه حتي صد تا پله بالاتر هم براي من همينه...همين نقطه ست...صفر مطلق فرضش كن...زير صفر مطلق همه چيز يخ مي زنه...همه چيز...بالاتر از صفر مطلق نيست...اينجا هم همينه...هر چي جلوتر هم بره، باز همينه...چيزي عوض نميشه...
...
ماه هاست منتظرم تكوني خورده بشه...اما هيچ تغييري ايجاد نميشه...مي خوام حركتي كنم...اما نميشه...چون ته ش يه چيزي ديده مي شه...اگه تو ظاهر تغييري هست...اما پشتش در باطن، خبري نيست...دريغ از يه ذره...ماه هاست كه مي گم ميشه حركتي كرد...اما واقعيت چيز ديگه ايه...شايدم حقيقت چيز ديگه ايه...اونم اينه...كه اينجا ته دنياست...تموم شده...تموم...مثل فيلمي كه تموم مي شه...ديگه نبايد پشت شيشه مغازه واساد زل زد به شيشه...فيلم تموم شده...حالا اگه اون جوري كه تو دلت خواسته تموم نشده، خب نشده...مشكل خودته...فيلم تموم شده...اگه هزار سال ديگه هم اونجا بشيني و به شيشه زل بزني هيج اتفاقي نمي افته...فقط فيلم از اول Play مي شه...فيلم دوباره تكرار مي شه...آخر فيلم هم همونه كه قبلاً بوده...
واقعيت چيز ديگه ايه...شايدم حقيقت چيز ديگه ايه...اونم اينه...كه اينجا ته دنياست...اينجا ته دنياست...پشت يه شيشه واسادن و زل زدن به جلو فايده اي نداره...دنيا براي من pause خورده...pause...اينجا خودِ برزخه...خودِ خودِ برزخ...
...
كسي نمي فهمه چي به من مي گذره...مهمم نيست...باور كن هيچي مهم نيست...هيچي...براي خودمم ديگه مهم نيست...
...

از سپيده تا سپيده آسمون ابري و تاره
مثل بغض سينه من شوق باريدن نداره
بوي بارون مي ده حرفام اشك چشمام بي قراره
عشق من سوز زمستون...
...

...


ب.ر.ن:...نه مينيمال بخونش...نه يه متن ادبي بدونش...نه بازي با واژه ها...
ب.ر.ن:...يه فشار بد بدونش...با همون فشاري كه به من داره وارد مي شه براي نوشتنش....با همون فشار بخونش...
ب.ر.ن:...

انگار كن كه دنيا به آخر رسيده...چون الآن براي من همين طوره...
حس خفقان...
خفگي...
زنداني بودن...
حس بد...تمام وجودم داره حس مي كنه...
هيچي نيست...هيچي نيست...هيچي نيست...

خاطره ها داره مرور مي شه...نفسام به شماره افتاده...اشكام مي ريزن...اما چيزي نيست كه آرومم كنه...
حس بدي دارم...
دلم مي خواد زنده نباشم...براي هميشه...
مي دونم يه روزي تو همين حال و هوا...همه چيز رو ول مي كنم و مي رم...

«هادي پاكزاد» مي خونه...
باد خنك كولر مي وزه...اما صورتم گر گرفته...
يه چيز داغي از اون پايينا داره مي جوشه...يه حس عصيان...

شايد به جرات بتونم بگم...روزي نيست كه...
اما فرقي هم داره؟!؟!...
بازم مشكلي نيست...پذيرا هستم...


ب.ر.ن:...با غمي كه داره...بازم يه جورايي شيرينه...

صبح شده...منظور همون روشن شدن هواست...وگر نه بين صبح شدن با صبح شدن تفاوت هست...حتي بين روشن شدن هوا و روشن شدن هوا...و حتي بين روز شدن و روز شدن...اصلاً اين جوري بگم شايد بهتر باشه...يه قانون فيزيكي دوباره طبق تكرار هر روزش انجام شده...هر چند بعضي از قوانين فيزيكي...فراتر از فيزيك و ماده هستند...حداقل براي من...چيز ديگه اي پشتشون هست...
صداي گنجشكا مياد...زياد برام عجيب نيست...شايد هر روز اين صدا مياد اين موقع ها...يا حتي موقع هاي ديگه...چه من بشنوم...چه نشنوم...
عجيب نيست...اما فقط يه لحظه فكر كردم...هر روز اين صدا مياد شايد...اما خب چيز تاز و خاص و جديدي نيست...(شايد يه روزي خاص بوده...يا يه روزي خاص بشه...)...
هر روز هوا روشن مي شه...اما هر روز تقريباً با روز قبل تفاوت چنداني نداره...يه چيز مهمه و زياد تو چشم مي زنه...همه چيز تقريباً، بي طعم...بي اهميت...

ب.ر.ن:...دلم مي خواست تو صبح روز بعد از چهلمين روز...كاري رو بكنم كه چند ساله تو ذهنمه...و يه روزي تمام فاكتورها براي انجامش رو داشتم...ولي امروز شايد...

چهل روز گذشت...
امروز چهلمين روزه...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

همچنان پست قبل...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

به آنجا که رسيدي...
حتي اگر نبودي...
سلام مرا برسان...
چون با هم نيستيم و هستيم...
پس به آنان که هستند سلام خودمان را برسان...
و بگو...
نيستيم...اما هستيم...
يا بگو...
هستيم...اما نيستيم...
نمي دانم...
مهم بودن است...
يا مهم ترتيب بود و نبودمان...
لعنت بر روزگار...
...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

مي روم شب ها به ساحل ها...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

چند وقته...خواب هاي ساده...كوتاه...و عجيب مي بينم...

يه شعله شكسته
يه شمعِ رو به بادم
خسته از اين زمونه
فرياد گريه دارم
شده فضاي سينه
سيه چو روزگارم...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

از اين به بعد هر كي بخواد از ناسيوناليسم برام حرف بزنه...يا اينكه مثلاً حس ناسيوناليستي من رو تحريك كنه...بد و بيراه نثارش مي كنم...

خسته م...
از زندگي توي اين مملكت خسته م...
***
***


پ.ن:...جاي «***»ها...هر بد و بيراهي كه دوست داريد بذاريد...مخاطبش هم تمام سران...و ملت فوق العاده بي بخاري كه اصلاً براشون مهم نيست چي به سرشون داره مياد...