گفتم...هستي پس مي شنوي...پس حرف مي زنم...
گفت:..."اشتباه مي كني...بعد از مدتي مي بيني حرف زدي...اما خالي نشدي...پس حرفي نزدي..."...
گفتم...تو من رو ياد چيزي ميندازي...ياد يه علامت...همون ضربدر و چهار نقطه...
گفت:..."من تو رو ياد خودت ميندازم..."...
گفتم...من؟!؟...من كي ام؟!؟...
گفت:..."تو كي هستي؟!..."...
سكوت كرديم...
حتي از جاش هم، تكون نخورده بود...نمي ديدم...اما تكون نخورده بود...
گفتم...جلوتر بيا...مي خوام ببينمت...
گفت:..."هنوز نمي خواي قبول كني كه هر چيزي تو بخواي قرار نيست همون بشه...تو خيلي چيزا خواستي...خيلي چيزا...اما نشد...خيلي زور زدي...اما نشد..."...
اين جمله ها رو با تاكيد و لحن خاصي ادا كرد...احساس كردم لبخند موذيانه اي رو لباش نقش بسته...
قهقه اي سر داد...يه خنده تحقير آميز...
بعد ادامه داد:..."مهم نيست كه تو بخواي...مهم نيست كه تو بخواي...اين همه خواستي...نشد...هنوزم نمي خواي بپذيري؟!..."...
گفت:..."مي رم..."...
گفتم...هنوز كه خيلي به صبح مونده...
گفت:..."مهم نيست...مهم اينه كه من مي خوام برم...پس مي رم..."...
سكوت شد...
هيچ حركتي...هيچ صدايي...
رفته بود...
من موندم و هجوم دوباره سوال هاي بي جواب و افكار درهم و مغشوش...