January 2009 Archives

بعضي قصه ها اما...نا تموم...


ب.ر.ن:...

قصه ها از يه جايي شروع مي شن...
يه جايي هم تموم مي شن...


ب.ر.ن:...

يكي بود...يكي نبود...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

مش رمضون ديدي تو شهر
رو گُرده ما زين زدن...

...


ب.ر.ن:...

S:...من نيازي ندارم خدمت برم...
M.F:..."الآن نمي دوني، واسه آينده ت مي گم، در آينده لازمت مي شه"...
S:...من مي دونم آينده م چه خبره...پس نياز ندارم...

وقتي چيزي براي گفتن نيست...
يا شايد هم حوصله اي براي گفتن...
بي خيال...
وقتي چيزي براي گفتن نيست...همين مي شه كه الآن شده...

مي گه:..."ديشب نخوابيدي؟"...
مي گم...چرا...ساعت 5 بيدار شدم...
مي گه:..."اگه موقع درس خوندنات هم اين قدر نمي خوابيدي و زود بيدار مي شدي الآن پروفسور شده بودي"...
انگار دست روي دكمه اعصابم گذاشته باشن...
مي گم...كه چي بشه؟!...فرض كن پروفسور مي شدم...كجا رو مي گرفتم؟!...چي كار مي كردم؟!...وضعيت من با الآن چه فرقي مي كرد؟!...چه گُلي به سرم مي زدم؟!...اصلاً فرض كن من پروفسور...اصلاً من پروفسور...چه فرقي مي كنه؟!...چه فرقي به حال من مي كنه؟!...هيچ فرقي به حال من نمي كرد...هيچ فرقي به حال من نمي كنه...من همين بودم...هيمن جا...

نمي دونه من چي مي گم...اما من مي دونم دارم چي مي گم...اون چيزي رو كه دارم مي گم، حس مي كنم...

هر روزي كه شروع مي شه...هيچ چيز تازه اي براي من شروع نمي شه...هيچ چيزي تغيير نكرده و خيلي چيزا مثل قبله...
اصلاً انگار روز تازه اي شروع نشده...انگار امروز همون ديروزه...انگار امروز ادامه ديروزه، كه اصلاً تموم نشده...و همچنان ادامه داره و مي خواد روزاي بعد و بعد رو هم به كام خودش بكشه و تو امتداد خودش جا بده و كش بياد...
از يه روزي به اين ور...كه يادم نيست چه روزي بود...ديگه روزها تغيير نكرد...همه روزها ادامه اون روز شدن...مثل يه روز گنگ و كش دار...
هيچ چيز تازه اي شروع نشده...گويا هيچ چيز تازه اي هم قرار نيست شروع بشه...
مثل ديروز و ديروزها...همه چيز گنگ...مثل يه ماشين...يه سري چيزا رو تكرار مي كنم...بدون اينكه حس شون كنم...مثل كسي كه تو خواب راه مي ره...مثل كسي كه هيپنوتيزم شده، با چشماي خيره فقط انجام مي ده...مثل...مثل يه مرده متحرك...مثل يه جسد سرگردون...
مثل يه كالبد بي احساس، تو يه روز گنگ و كش دار و بي انتهاي خاكستري...

آينده؟!!!...
مضحك ترين...و بي معني ترين واژه اي كه تو اين روزا مي شه شنيد...


ب.ر.ن:...معني نداره...
ب.ر.ن:...

از زمان حال...چي بگم؟!؟!...
زمان حال...مثل برج لندن توي مه مي مونه، وقتي ساعت از 12 نميه شب گذشته...مه گرفته و خاكستري...سرد و ساكت...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

از گذشته م چي مونده؟!؟!...
هيچي...
غير از يه دنيا خاطره...كه بعضياش گنگه...بعضياش شبه وار...بعضياش...
غير از چند تا اسم...
غير از چند تا اسم كه هر روز تكرار مي شه توي ذهنم...و با تكرار اون ها چند تا از اون خاطره ها Play مي شن...




ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

كوچه ها تموم نمي شد
حتي كوچه هاي بن بست...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

امشبم حرفي براي گفتن نيست...
يا شايدم هست و...

نمي دونم...
انگار من يه جا ايستادم...ساكن...
همه چيز...شايد...در حال حركت...
مي بينم و نمي بينم...

قطره بارانم...

...


پ.ن:...ترجيح مي دم نظرم رو در مورد صبح فردا براي خودم نگه دارم...
ب.رن:...

مثل يه آدم آهني...

Listen to the falling rain...

...


ب.ر.ن:...

امروز تولد «آلان» بود...
تولش مبارك...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

_:..."زندگي مثل يه فنجون قهوه مي مونه..."...
-:..."كسي فنجون قهوه من رو نديده؟..."...


:ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

« اين قطعه »، مرا با تمام سنگيني م به به پرواز در مي آورد...
مرا با خود مي برد به...


پ.ن:...لينك دانلود...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

روبروي هم، دو طرف ميز نشسته بوديم...
من مرسي بودم...خدا هم مرسي...
ليوانم رو تا ته سر كشيدم...
گفتم:...رِستم...
خنده معنا داري كرد...
كارت هام رو انداختم...
گفتم:...كاره آس...
خدا دستش رو، رو كرد...
تاپ استريت فلش...
سرم رو پايين انداختم...برگشتم...دستام رو توي جيب هام گذاشتم...بي هدف راه افتادم...

فرض كن امشبم مثل ديشب...
چه فرقي داره؟!...
مثل شبهاي قبل...مثل هزارتا شب ديگه كه مثل هم بودن...مثل هم هستن...مثل هم...


ب.ر.ن:...

امشب چيزي براي گفتن ندارم...

پرنده هاي بي درخت از اين حوالي پر زدن...

...


ب.ر.ن:...

خسته م...
به خواب ابدي نياز دارم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

روزها از پي هم مي گذرند...
در تمام اين روزهاي گذرنده...
سعي در نقش كردن زندگي دارم...
تا...
خط قرمز بطلان بر آن كشم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

اي كاش آدمي وطنش را
همچون بنفشه ها
مي شد
با خود ببرد
هر كجا كه خواست...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

هنوزم...خيلي وقت ها...خيلي چيزا رو تو ذهنم مرور مي كنم...
حتي با اينكه...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

پ.ن:...

پسرك...شات آخر را فقط با خيال او سر كشيد...

برف،اشك يخزده خدا براي مرگ انسان بود...

چه ساده مي توان زيست و مرده بود...
چه ساده مي توان زنده بود و مردگي كرد...

ب.ر.ن:...چه ساده مي توان مُرد و زندگي كرد...
چه ساده مي توان مرده بود و زندگي كرد...

داشتم آرشيو وبلاگ قديمي رو نگاه مي كردم...
بعضي نوشته ها رو كه مي خوندم...


ب.ر.ن:...چند تاييش رو مي خوام بيارم اينجا...
ب.ر.ن:...

خيلي دلم مي خواد يكي از همين شبا...كه دم صبح مي رم توي رختخواب و... ديگه هيچ بيداري پشتش نباشه...
چه خوب مي شه...

دقيقاً مي شم مخاطب اين آهنگ...

خوابيدي بدون لالايي و قصه
بگير آسوده بخواب، بي درد و غصه
ديگه كابوس زمستون نمي بيني
توي خواب، گلاي حسرت نمي چيني...
...
ديگه بيدار نمي شي با نگروني...

...
بدون لالايي و قصه خوابيدن سخته...
كابوس زمستون...هم سرده...هم سرد...كابوس زمستون...از خود زمستون سردتره...كابوس زمستون وقتي...
گل حسرت...چيدنش تو بيداري هم دردناكه...واي به روزي كه توي خواب هم گل حسرت جوونه بزنه...واي به روزي كه توي خواب هم دست براي چيدن هر گلي دراز كني...گل حسرت بچيني...
...


ب.ر.ن:...با نگروني بيدار شدم...بارها...وقتي...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...