February 2009 Archives

بدم نمياد يكي از اين نوشته هاي فوق بي سر و ته بنويسم...از همونايي كه هيچ جمله ايش درست تموم نمي شه...از اونايي كه يهو وسط جمله، يه كلمه، شروع يه جمله ديگه مي شه...

كسي اين روزها از ديگري حتي نمي پرسد..."عمو خرت به چند؟!؟!"...

_:"نسكافه رو با چي مي خوري؟"...
-:"با طعم زندگي"...

پسرك...به رسم بازي هر شب...اسلحه را روي شقيقه اش گذاشت...
چشمانش را بست...
به اين اميد كه امشب با شب هاي قبل فرق مي كند...
ماشه را فشار داد...
اما باز هم اتفاقي نيفتاد...
مثل شب هاي قبل...
پس يك شب ديگر هم بايد بازي را تكرار كند...
شايد شبي بازي تمام شود...
شايد...

اگه كفره كلام من
يكي حرفي بگه بهتر
وگر نه بازي واژه
نمي بازم منِ كافر...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

غم...غمه...
فرقي نمي كنه مثل يه قديسه پاك باشي...
يا تا خر خره مش*رو*ب خورده باشي...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

هر كسي تو زندگيش داستاني داره...
من به داستان پسركِ تنهاي روي نيمكت، با اون نگاه خيره فكر مي كنم...


ب.ر.ن:...

بدم نميومد مثل «نيكلاس كيج»، تو فيلم «Leaving Las Vegas»، يه هميشه مست مي شدم...


ب.ر.ن:...

Go to Sky?!?!...

يهو ساعت 3:20 دقيقه شب...بي حوصله شدم...

دوباره داره عيد مياد...

Who cares about...

خيلي وقته كه فقط فعل هاي زمان گذشته احساس دارن...


ب.ر.ن:...به ياد گذشته ها...«دقيقه ها»...
ب.ر.ن:...

اين عادي نيست...اما عادي شده...


ب.ر.ن:...نمي دونم شكايت كنم يا نكنم...
ب.ر.ن:...

درد...
غصه مي تونه درد باشه...
درد مي تونه غصه باشه...
درد و غصه مي تونه قصه باشه...
قصه مي تونه پر درد و غصه باشه...

مي گن سگ نماد وفاداريه...
اما من به وفاداري سازهام ايمان دارم...

Are buried in the past forever...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

به رسم هر سال...
يه شاخه گل يخ...
يه شاخه نرگس...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

امشبم هيچي...
شايد فردا...

بيا پايين...
بيا...مي خوام يه كم حرف بزنم...
بيا بلكم يه كم آروم بشم...
بيا...
با كي حرف بزنم؟!؟!؟!؟!...
بيا پايين...بيا يه كم حرف بزنم...شايد يه كم خالي بشم...
نذار اينم گم بشه تو اون همه چيزي كه گم شد و داره گم مي شه توي سرماي وجودم...
بيا پايين...بيا...بيا يه كم...


ب.ر.ن:...

ديگر شب ها آرام نيست...آن گونه كه قبل ترها بود...
قبل ترها را مي گويم...
قبل ترها...


پ.ن:...دلم آرامش مي خواهد...از نوع آرامش همان قبل ترها...اما خوب مي دانم كه شايد غير ممكن را مي خواهم...

An August summer night
...
Take me to the magic of the moment
On a glory night
Where the children of tomorrow dream away
In the wind of change

Walking down the street
Distant memories
Are buried in the past forever...

...


ب.ر.ن:...

وقتي «هزار و يك شب» Play مي شه...Stop كردنش به اين آسونيا نيست...


ب.ر.ن:...حتي Stop كردن خاطرات و تصاويري كه ميان...

اين همه شب بدون حرف گذشت...


ب.ر.ن:...

چقدر ديگه مونده؟!...

اصلاً نمي دونم چه جوري مي گذره...

روزهايي كه با موسيقي راك مي گذره...
تقريباً تمام روز...
و هيچ كاري به جز گوش دادن به اين موسيقي، با آرامشي نسبي همراه نيست...
انگار هيچ كاري جز گوش دادن به اين موسيقي وجود نداره...
گوش دادن به موسيقي راك...گاهي اوقات سولوهاي گيتار الكتريك، كه به تنهايي بار تمام ساز ها و نت ها رو به دوش مي كشن...گاهي اوقات صداي عجيب و خاص String Guitar...گاهي اوقات صداي پيانو...و گاهي اوقات... تو رو به فضايي مي برن كه اون فضا هم...

خيلي دلم مي خواست دوباره از اون نوشته هاي بلند مي نوشتم...
حالا بلند هم نشد، نشد...
اون نوشته هايي كه يه چيزي توش بود...يه چيزي بود كه وقتي خودم مي خوندمش...فضا برام سنگين مي شد...از فضاي اطراف جدا مي شدم...ايزوله مي شدم...
اما...اما...اما...

بعد از...
اين شب ها و روزها...اگر رويايي باشد...شيرين ترين ش...لمس كلاويه هاست...
رقص سنگين و سبك بر سپيدي ها و سياهي ها...
سبك همچو برگ رها شده در باد...
سنگين همچو لحظه جدايي از شاخه...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...