March 2009 Archives

احساس مي كنم تو يه خلا خاكستري افتادم...

پسرك تاس ها رو توي مشتش گرفته بود...
توي ذهنش زمزمه مي كرد...جفت شيش...جفت شيش...جفت شيش...
چشمهاش رو بست...تاس ها رو ريخت...
وقتي چشمهاش رو باز كرد...فقط دو و يك رو ديد...

مثل اينكه وقتي كم ميارم شروع مي كنم به نوشتن ترانه هايي كه مي شنوم...
شايد...
شايد هم اين طور نباشه...

اين روزا دوباره «هادي پاكزاد»...دوباره يه حس عجيب...دوباره تصويرِ...
دوباره يه نا آراميِ آرام...
دوباره به هم ريختن...
يه حس عجيب مي ده بعضي از آهنگ هاي آلبوم جديد...يه حس كه شايد ريشه در گذشته داره...

يه موقعي پرتقال، چه طعمي داشت...


ب.ر.ن:...يه موقعي خيلي چيزا طعم و رنگي داشت...
ب.ر.ن:...

نمي دونم چرا تاريخ وقايع و اتقاقات رو جابجا به ياد ميارم...

مثل اينكه فصلِ بهاره...
اما...


ب.ر.ن:...

دلم از خيلي روزا با كسي نيست...

...


ب.ر.ن:...

بين اين همه چهره...بين اين همه نگاه...دنبال يه گمشده مي گردم...
نگران...
چشمام رو از اين چهره به اون چهره مي لغزونم...از يك نگاه تا نگاه ديگه سفر مي كنم...با نگراني...
هر لحظه تو دلم خالي مي شه...اما بعد مي بينم كه نه...
هيچ چهره اي، اون چهره نيست...هيچ نگاهي، اون نگاه نيست...
گمشده من نيست...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

خوشحالم كه لحظه اي به اسم لحظه سال تحويل نداشتم...
بي معني بود...بي معني تر از هميشه...
سال جديد (به زعم ديگران...)...براي من ادامه كش اومده سال پيشه...

تو اتاقم...«كا...» پشت سيستم نشسته، بازي مي كنه...«كو...» روي تخت خوابيده...
كف اتاق دراز كشيدم...زل زدم به پنجره هاي ساختمون روبرويي...
يهو مي رم تو يه فضاي ديگه...يه خونه ديگه...يه مراسم ديد و بازديد عيد...يه كسايي اونجا هستن...
احساس عجيبي بهم دست مي ده...فشار بدي بهم وارد مي شه...انگار يه چيزي از درونم داره فشار مي ده كه به بيرونم راه پيدا كنه...حس خفگي هم هست...چند تا حس ديگه هم هست...
مي رم كليد ماشين رو ور مي دارم...مي زنم بيرون...

«افلاطون» «هادي پاكزاد» گوش مي دم...


ب.ر.ن:...

يه ديواره، يه ديواره، يه ديواره
يه ديواره كه پشتش هيچي نداره...

...

يه پرنده س، يه پرنده س، يه پرنده س
يه پرنده س كه از پرواز خود خسته س
بُنِ بالشُ بستن دست ديروزا
نمي آد ديگه حتي به يادش فردا...

...


ب.ر.ن:...

نمي دونم بعضي سوالات كه پرسيده مي شه، در پاسخش، انتظار شنيدن چه چيزي هست...
_:"«...» با خودت چي كار كردي؟"...

مي گن چند روز ديگه عيده...
چه فرقي مي كنه؟...مثل بقيه روزا...اونا هيچ فرقي با هم نداشتن...اينم هيچ فرقي با اونا نداره...
مي گن چند روز ديگه يه ساله ديگه شروع مي شه...
مگه فرقي هم مي كنه وقتي...
وقتي... هزار تا سال ديگه هم بره، هيچ فرقي نمي كنه...


ب.ر.ن:...حسرت...
ب.ر.ن...

بعضي آهنگ ها...يه حس هايي رو تكون مي دن...كه شايد زنده بشن...
شايد...


ب.ر.ن:...

به «...ن...» مي گم...اين بار رفتي مهد...بهشون تذكر بده...بگو ما اقليت مذهبي هستيم...لطف كنيد و در مورد مسايل مذهبي و ديني با بچه من صحبت نكنيد...
ح***  ها...از همين الآن شروع كردن به شستشو دادن مغز بچه...آخه اين خزو*** چيه توي مغز بچه 2 ساله مي كنن...آخه بچه به اين سن چه نيازي به اين جف*** داره...

بذار اين نوشته فقط ... باشه...

قله خوشبختي كجاست؟!...

...


ب.ر.ن:...

مرهم به دست و ما را مجروح مي گذاري...

...


ب.ر.ن:...

تو نوشتن هم عقب افتادم...

يه چيزايي تو ذهنم بود...مي خواستم بنويسم...
اما با پريدن سرور...اونا هم پريدن...

اي گنجِِ نوش دارو، بر خستگان گذر كن...

...

امروز، روز بد بياري بود...

«ح...» مي گه:"من اگه جاي بابات بودم مي نداختمت بيرون، نمي دونم بابات چرا اينكارو نمي كنه"...
مي گم...من از خدامه...اگه اينكارو بكنه كلي خوشحال مي شم...

مي چرخمُ مي چرخمُ...

دور خودم مي چرخم...


ب.ر.ن:...

هميشه يه سيم آخري هست...

تا سر چهار راه زندگي رسيدم...چراغ نارنجي شد...




ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

نمي دونم چرا هر وقت همه چيز داره به طرز عجيب و نا خوشايندي، شايدم به تعبير ديگه بر خلاف چيزي كه تصور مي كردم، براي من به هم مي ريزه و عوض مي شه...يه چيزي هم اتفاق مي افته...كه قبلاً هم اتفاق افتاده و داره تكرار مي شه...

But the world would be cold...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

يه آهنگ...
...
دوباره پيانو...
...
حس خاصي رو القا مي كنه...
...
وقتي فرياد مي زنه...

In a world full of pain...

...
يه فضاي خالي رو مي بينم...
سبك مي شم...
احساس عجيبي وجودم رو مي گيره...
دلم مي خواد منم باهاش فرياد بزنم...
خالي بشم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

دلم مي خواست توي يه كافه بودم...از اين كافه هاي دنج و آروم...از همون كافه هايي كه توش پر از صندلي لهستانيه...
از اون كافه هايي كه پنجره هاش تا نيمه پوشيده شده...توش نورپردازي خاصي داره.....
از صبح تا شب...
كسي گوشه كافه ساز مي زد...يه آهنگ ملايم...
يه گوشه دنج كافه مي نشستم...يه فنجون قهوه مي خوردم...آدمايي كه ميومدن رو نگاه مي كردم...و تو ذهنم براي هر كدوم داستاني مي نوشتم...

وقتي روز ها روز نيستند...
و حتي شب ها هم شب نيستند...
وقتي خوابي در خواب نمي بيني...
وقتي حتي ستاره اي در دل شب چشمك نمي زند...
وقتي سياره اي نمي چرخد...
وقتي شهاب سنگي حتي امتدادي از نور را به دوش نمي كشد...
 وقتي باد ها از وزيدن ايستاده اند...
وقتي آسمان ديگر آسمان نيست...
وقتي حتي ساز ها آهنگي سر نمي كنند...
وقتي رودخانه براي جوي وصيت نوشت...
وقتي نسيم مرد...
وقتي شاعر شعرش را كشت...
وقتي سيب از درخت افتاد...
اما نه به آب...
كه به خاك...
...


ب.ر.ن:...وقتي رويا هيچ گاه به حقيقت نمي پيوندد...
ب.ر.ن:...