April 2009 Archives

تو این شب ها...دنبال خدا می گردم...

یا حتی برای امروز...

نمی خواستم برای امروز چیزی بنویسم...

دیشب خواب دیدم...
تو خواب، چهره ای رو دیدم که...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

کودک درونم نمی خواد بزرگ بشم...

بيا آروم
منو از گودال بالاي اين پيكر
بكش بيرون
ببر بالا
ببر جايي كه هيچ چيزي نمي مونه
براي حتي يه لحظه...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

يك سال گذشت...
پسرك هنوزم مات و مبهوته...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

ساحل چمخاله رويايي بود...
دلم مي خواست...اونجا باشم...تنها...ساعت ها روي ماسه ها بشينم و به دريا زل بزنم...
تو امتداد ساحل قدم بزنم...


ب.ر.ن:...

روزگار شيريني بود...حتي با وجود تلخي هاش...
دلم مي خواست بر مي گشتم به اون روزا...اما نه با اين انتها...


پ.ن:...وقتي اين جمله ها رو مي گفتم...توي دلم خالي شد...يه سري تصوير از اون روزا توي ذهنم مرور شد...سريع...واقعاً دلم مي خواست و مي خواد كه بر گردم به همون روزا...اما نه با اين انتها...
ب.ر.ن:...دارم خفه مي شم...يه چيزي از تو گلوم بالا اومده...اما فقط بالا اومده...

اگر خدا خدايا
مرا بگرياني...

...


ب.ر.ن:...فكر كنم لطف بزرگي مي كني...

دلم sky مي خواد...
نصفه شب بخورم...بعدش هم Rajaz رو play كنم و تا صبح هي تكرار بشه...


ب.ر.ن:...

وقتي صبح پا شدم...يه هواي لطيف...يه نسيم خنك...حس نزديكي به دريا...
در حال صعود بودم...
بعد...يه چيزي...يه فكري...يه تصويري...با سر من رو به زمين برگردوند...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

از قبول مسووليت بدم مياد...از زير بار مسووليت رفتن بدم مياد...
اذيتم مي كنه...آزارم مي ده...
احساس مي كنم به جايي بسته شدم...
احساس مي كنم آزاد نيستم...آزاديم از دست رفته...


پ.ن:...شايد قبلاً اين جوري نبودم...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

يه سفر چند روزه...با خونواده و يه خونواده دوست...
...
اما اينجوري فايده نداره...
بايد تنهايي رفت...يا با يه دوست...
بعد...بري جاهايي كه بايد بري...جاهايي كه يه بار رفتي...جاهايي كه تو خيالاتت تصور كردي...جاهايي كه مدت هاست با خودت مرور مي كني...بري و...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

چشماي منتظر به پيچ جاده...

...
با شنيدن اين آهنگ...ياد روزي مي افتم...كه سرم رو، رو شونه خواهرم گذاشتم و گريه كردم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

من به يادِ عطر بارون زده گلاي پونه
مي كشيدم پاي خسته مو رو جاده
به هواي بوي خونه...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن...

شايد نزديك به 18 سال پيش از اون جاده گذشته بودم...
اين بار خبري از خنده هاي بي دليل و با دليل كودكي نبود...خبري از اون نشاط نبود...خبري از...
اين بار جاده بي روح بود...هر لحظه خاكستري تر و سردتر مي شد برام...
اين بار خبري از حس زندگي نبود...

از سال گذشته اين موقع ها چيز زيادي شايد يادم نيست...
يا شايدم سعي مي كنم يادم نباشه...
يا شايدم يادم هست و دارم دروغ مي گم...

دلم يه دوچرخه مي خواد...
تا يه كوله وردارم...دوربينم رو بذارم توش...با يه قلم و چند ورق كاغذ...
iPod رو پر از آهنگ هاي خاطره انگيز كنم...پر از آهنگ هايي كه احساس عجيبي بهم مي دن...
يه روز...تو گرگ ميشِ نزديكِ صبح...تو يه هواي بهاري، كه نمِ بارونِ شبِ قبل، نسيم اين ساعتش رو خنك و رويايي و عجيب كرده...طوري كه آدم چنان احساس سبكي مي كنه كه مي خواد چشماش رو ببنده و دستاش رو باز كنه و...
بي سر و صدا...با يه دنيا خاطره...برم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

من فقط يك نفرم، قد يه دنيا
غم شده سهم من از زشتي و زيبا
توي يك زندون از شيشه
شبا مي خشكونم ريشه...

سينه پر خون شده از يك راز وحشي
ديده آزرده ام از هر نور و نقشي
هر نفس كه مي گذره از قلب سينه
بوي غم مي گيره و آهنگ كينه...

...


ب.ر.ن:...

من اگه خدا بودم، نبودم...

ساعت 4 صبح...توي تاريكي اتاق پشت سيستم نشستم...و آهنگ «Send Me An Angel» از «Scorpions» پشت سر هم تكرار مي شه...

The wise man said just walk this way...

...


ب.ر.ن:...

تا يه جايي اضطراب بود...
از يه جايي ترس شروع شد...
از يه جايي به بعد، همه ش منتظر آخرش بودم...


ب.ر.ن:...

يه آهنگ...داره هي تكرار مي شه...
چيزاي زيادي رو تو ذهنم مرور مي كنه...مثل تيكه هاي يه فيلم...مثل تيزرهاي تبليغاتي يه فيلم...
يه زير زمين...يه شهر غريب...يه روز باروني...يه آسمون خاكستري...
يه احساسِ...
فقط مي تونم بگم چه غروبِ...

بعضي وقتا روي يه آهنگ گير مي كنم...

با يه فنجون نسكافه و چند تا آهنگ مست مي شم...

چرا ترانه ها رو كوِت كنم...
از اين به بعد...خودم رو كوِت مي كنم...

_: "Ho * lly Sh * i* t يعني چي؟"...
-:يعني ك * ثاف *ت مقدس...

واسه شدنش...شايد مي شد...شايد...
اما به چه قيمتي؟...
به قيمت مرگ من...
حالا بهاش رو پرداخت كرديم...اما...

يكي دو ساعت پيش...بعد از مدت ها سري به وبلاگ سابقم زدم...به عبارتي اولين وبلاگم...
تاريخ آخرين پست بر مي گرده به 6 شهريور 1385...
توي آخرين پست گفته بودم..."دوسال گذشت..."...
كامنت ها رو نگاه كردم...
آخرين (سيزدهمين كامنت) كامنت 14 مهر 1387 گذاشته شده بود...
گفته شده بود..." 5 سال گذشت .... "...
آره...پنج سال گذشت...
براي چند ثانيه و شايد هم كمتر...رفتم به اون روزا...حال و هواي اون روزا...حال و هواي اون نوشته ها...
يه حسي بهم دست داد...

حالا توي تاريكي اتاق، «Wind Of Change»  داره پشت سر هم repeat  مي شه...

Walking down the street
Distance memories
Are buried in the past forever...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

نسكافه هم داره تموم مي شه...
يك يا نهايت دو فنجون ديگه...
بعدش نمي دونم تا صبح چي كار كنم...

نمي دونم تا كي قراره وضعيتم اين باشه...
نمي دونم كي شهامت پيدا مي كنم كه اين وضعيت رو تموم كنم...
نمي دونم...