July 2009 Archives

این روزا بعضی وقتا یهو دلتنگ می شم...
دلتنگِ...

مردادِ...
تو یکی از روزهای مرداد، آخرین سکانسِ سناریویِ... زندگی من کلید می خوره...
اسم این مرداد رو هم می ذارم...مردادِ... ...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

یکی از همین روزا اتفاق می افته...
حالا من باید حدس بزنم اون روز کیه؟!...
هر روز صبح بیدار می شم...شاید اون روز همون روز باشه...
شاید حسی شبیه حس کسی که یه هفت تیر، با یه گلوله، رو روی شقیقه ش گذاشته...ماشه رو فشار می ده...بعدش...یا وارد یه فضایی می شه که دیگه برگشتی نداره و با فضای قبلی فرق داره و هیچ تجربه ای نسبت به اون نداره...یا باید خشاب رو بچرخونه و دوباره هفت تیر رو روی شقیقه ش بذاره و اضطراب و استرس و یه حس عجیب رو تحمل و مرور کنه...

در عین حال حس خاصی ندارم...شاید شبیه یه روح که داره می بینه، جسمش رو به سمت سردخونه می برن...


پ.ن:...این نوشته و نوشته بعدی...همون نوشته ای هست که گفته بودم جاش محفوظه...به جای یه نوشته...شد دو نوشته...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

این همون اتاقیه که یه روزگاری حس خاصی داشت...
این همون اتاقیه که شبا، عطر گل شب بو، کل شب رو می گرفت...اما الآن خبری از اون عطر نیست...
یه دلتنگی دیگه به بقیه دلتنگی ها اضافه شد...


ب.ر.ن:...

یه آهنگ از گروه «کارو» رو Play می کنم...
دارم با سیستم ور می رم...

تو تموم خاطراتم...

اولین کلمه از ترانه که خونده می شه...نا خودآگاه...دلم می لرزه...وجودم می لرزه...بغض گلومو می گیره...اشک تو چشمام جمع می شه...تو کسری از ثانیه فقط...
نا خودآگاه شروع می کنم به زمزمه کردن...
می رم تو حال و هوای اون روزا...حال و هوایی که این آهنگ ایجاد می کرد، تو همون روزا...


پ.ن:...""کولیا وقتی می خونن...تو شبای پر ستاره...""...
ب.ر.ن:...مدت ها بود این آهنگ رو گوش نداده بودم...
ب.ر.ن:...""تو تموم خاطراتم...""...

آدمی چون آدمک
مخلوقی سرگردان
چون آدمک زنجیر بر دست و پایم
از پنجه تقدیر من کی رهایم...

...


ب.ر.ن:...

مثل روزای نه چندان دور و حتی نه چندان نزدیک...ساعت 12 و خورده ای از خواب پا شدم...
در اتاق رو باز می کنم...بابا تازه از شرکت اومده...
یه آبی به صورتم می زنم...
سراغ شربت آلبالو از مادرم می گیرم...آخر سر به شربت بیدمشک می رسم...می گم...یه لیوان شربت با یه چند تا کلوچه بیار برام...غر می زنه که الآن وقت نهاره...می گم...فعلاً نهار نمی خورم...
میام تو اتاقم...پشت سیستم می شینم...
امروز از اون روزاست...پاچه گیر شدم...نمونه های ریز و خفیفش، در گیرش پاچه خودم مشاهده می شه...
«هایده» رو Play می کنم...
صدای سیستم رو بالا می زنم...


پ.ن:...""زندگی قصه تلخیست که از آغازش...""...
پ.ن:...""هنوز همون خراباتی و مستم، ولی...""...

ب.ر.ن:...

دلم می خواد وقتی امشب سرم رو روی بالش گذاشتم...وقتی چشمام بسته شد...وقتی خوابم برد...دیگه فردایی در کار نباشه...از خواب بیدار نشم هیچ وقت...چشمام دیگه باز نشه...


پ.ن:...اینم یه جور فراره...شاید...

گیج می زنم...
مثل آدم شوکه از ضربه، که محکم به در و دیوار می خوره...


پ.ن:...""گیج و مبهوت بین بودن و نبودن...""...

جای یه نوشته اینجا محفوظه...
فعلاً به متنش دسترسی ندارم...اما قرار بود روز اول مرداد اینجا بذارمش...
جای یه نوشته اینجا محفوظه...


ب.ر.ن:...

برای مدتی ساکن «شهر خاکستری» شدم...

می نویسم...خط می زنم...
کلمه ها توی ذهنم یخ زدن...خشکیدن...
سیاهی خاص این خودکار سیاه...سپیدی برف گونه این کاغذ...حس خاص کشیدن این سیاهی روی این سپیدی...کنتراست بالا و عجیب این دو رنگ...وسوسه کننده بود...


ب.ر.ن:...