Recently in 20 Category

خارجی...ساعت 11 شب...مکان زیر پل سید خندان...
چند تا ماشین شخصی و یکی دو تا تاکسی...خیابون خلوتی که فقط توی عید می شه خیابونای تهران رو اینجوری دید...
تاکسی راه می افته...از پنجره یه دختر و پسر رو می بینم...نزدیک یه تاکسی...دختر با پسر دست داد و از پسر خداحافظی کرد و سوار تاکسی شد...
تو اعماق وجودم لرزشی حس کردم...


ب.ر.ن:...

هر جرعه ای که می نوشم...به یاد...و به سلامتی ... و ... ...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

بعد از مدت ها به خودم جرات گوش دادن به «افشین سپهر» رو دادم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

جایی میان این روزها...دزدکی و پنهانی طوری که حتی بوی این فضا و شخصیت ها و روزها به خاطراتم نخورد که مبادا حتی لکه ای بر آنها بنشیند و لحظه ای با این روزهایم مخلوط شود...یا مبادا پاکیشان را کثیفی این روزهایم از بین برد...یا مبادا نگاه کثیف این روزها و شخصیت ها و فضاها به آن بفیتد...همچون کتاب یا شی مقدسی که باید با پاکی آن را لمس کرد...در میان روزها، دقیقه و ثانیه ای اگر بتوانم خودم و ذهنم را از این روزها، فضاها و حتی فکر آنها جدا کنم و فاصله بگیرم و پاک کنم...که شاید وزنه های سنگین این روزها را از خودم باز کنم و ذره ای به آن چه قبل ها بودم نزدیک شوم و شاید کمی سبک شوم نه حتی به سبکی آن گذشته ها...
مرور آن خاطرات...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

برنامه روزانه من شده است این چنین...
صبح ها تخریب شخصیت و تحقیر...
ظهر ها اگر خوابی باشد...مرور تخریب ها و تحقیر های طول روز، در خواب...
شب ها هم، درخواب، دیدن تخریب ها و تحقیرهای روز بعد و آمادگی برای آن ها...

فراموش می شه؟!...
اصلاً می شه فراموش کرد؟!...
الآن چند وقته؟!...یک سال؟!...دو سال؟!...بیشتر؟!...



ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

بعد از دو ماه دیدمش...
چقدر لاغر و شکسته شده...
می خنده...متلک بارم می کنه...اینبار اما ناراحت نمی شم...
...

بعد از مدت ها نمی دونم چه جوری جرات کردم «شمال» رو Play کنم؟...


ب.ر.ن:...

و آیات بد شانسی، یک به یک بر من نازل می شوند...تا آن زمان که سوره کامل شود...

و این گونه من، به بد شانس بودن خویش ایمان آوردم...
و درود بر رستگاران...
و همانا خداوند با رستگاران است...

آدمای تنها، تنهاتر هم می شن...

به رسم هر سال...
یه شاخه گل یخ...
یه شاخه نرگس...


پ.ن:...وقتی این نوشته منتشر می شه که من نیستم...این نوشته رو روزها زودتر نوشتم...چون می دونستم که توی این روز نیستم...اما...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

این ساعتای آخر عجب ساعتای بدیه...یه چیزی بدتر از بد...
غصه ها هجوم آوردن..غصه ها...

تاریکه سرنوشتم
فانوسِ من شکسته
عمریه بُغضی سنگین
راه گلومو بسته
از شب به شب رسیدم
از کوچه ها به بن بست...

...



ب.ر.ن:...نمی دونم تا کی می تونم تحمل کنم...
ب.ر.ن:...شاید...
ب.ر.ن:...

بابا دستش رو میاره سمت چونه م...
دستش رو می کشه رو چونه م که چیزی رو از روی اون پاک کنه...چشماش رو ریز می کنه...
لبخندی می زنم و می گم...سفید شده...

باورت می شود؟!...به خیالم که طوفان، به آرامش رسیده بود...و من نظاره گر شاخ و برگ های شکسته از تنه جدا مانده، که روی زمین، به مانند ذرات معلق در یک رودخانه که در پایین دستش، درست جایی که جریان رودخانه آرام شده به رسوب می نشینند، ته نشین شده بودند...
گه گاهی خاطرات روزهای طوفانی را مرور می کردم و غرق در آن روزگاران می شدم...آرامشم چون روزهای قبل از طوفان نبود و هیچ وقت هم نشد...اما خب، طوفان اوج نا آرامی ست و هر طوفانی چیزهایی را از بین می برد؛ که آرامش یکی از آنها بود...بعد از طوفان آرامشی نسبی برقرار می شود همیشه...درست است که طول کشید، اما اگر بر نسبی بودنش تاکید کنیم، با اغماض فراوان، برای من هم این آرامشِ ناآرام برقرار شد...
می دانستم که هیچ گاه روزگار، به مانند قبل از طوفان نمی شود...انتظار هم نداشتم که بشود...
روزگاری که دیگر باید می پذیرفتم اکنون این ها هستند که حکم رانی می کنند، و برای اینکه فراموشم نشود که اینان حکم روایان جدیدند، دائم قدرتشان را به رخم می کشیدند...تند بادهای گاه و بی گاهی که تمام وجودم را به لرزه می انداخت و خیلی وقت ها مرا به زانو در می آورد...و باز دیر زمانی طول می کشید تا دوباره قامت خمیده و شکسته ام، قد علم کند...
این بار اما...به فاصله چندین روز، چندین طوفان پیاپی سهم روزهایم بود...چندین طوفان که هر کدام از دیگری سهمگین تر و مهیب تر...تا آنجا که بعد از هر کدام، تا می آمدم دوباره همچون دَکَل شکسته کشتی در دریای طوفانی، قد راست کنم...تا به زانو نرسیده بودم، طوفان بعدی نقش زمینم می کرد...و اما این آخرین طوفان...که شاید خودم، خودم را در مسیرش انداختم...خود خواسته و نخواسته...
و اما این آخرین طوفان...چیزی مانند همان طوفان قدیمی...که شاید در سایه هیبت همان طوفان بود که بزرگی و خساراتش، در ظاهر کمتر می آمد...
چنان به زمینم زد...که نتوانستم از زانو بیشتر بالا بیایم...زانو زده و به هزار زحمت سرم را که به زیر بود، کمی بالا گرفتم...لبخندی بر لب نقش کردم...اما در دل می گریستم...
من اما مدت ها بود به انتظار نشسته بودم...
به انتظار بهتر شدن روزگار؟...به انتظار پایان یافتن گردبادها؟...نه...انتظار من برای چیز دیگری بود و از نوعی دیگر...
خنده ام به حال داستان من و طوفان بود در آن لحظه به زانو درآمدگی...
و گریه ام...

سرم گیج رفت. زانوهایم می لرزیدند. ضعف کرده بودم. می خواستم فرار کنم از آن خیابان و نمی دانستم چه کنم با گل سرخی که روی دست های عرق کرده ام مانده بود و تقدیرش این بود که در اتاق خاموش من پژمرده شود. انگار گردآبی مرا بلعیده باشد. باید خود را به خانه می رساندم. خوش نداشتم گریستن در خیابان را. باید کنار می آمدم با این زخم که قرار بود - مانند رد بخیه های روی تنم - تمام عمر با من بماند... باید به اتاقم برمی گشتم... دست به جیب بردم و شرمنده ی پاهایم شدم. می خواستم مانند کشاورزی که بی آبی محصولش را سوزانده، رو به آسمان کنم و باز کنم دهانم را به گفتن هر آن چه روزگار را لایقش می دیدم... اما صبوری کردم... همیشه صبرم زیاد بود... ...
تمام برگ های درختان زرد شده بودند. پاییز به یک باره سر رسیده بود...

...
«یغما گلرویی»...



ب.ر.ن:...باید کنار می آمدم با این زخم که قرار بود تمام عمر با من بماند...
ب.ر.ن:...پاییز به یک باره سر رسیده بود...
ب.ر.ن:...

من از خدا نمی ترسم...
از انسان و توهم خداییش می ترسم...

دوباره پنج شنبه شد...دوباره شب شد...دوباره ساعت از 12 گذشت...دوباره پنج شنبه تموم شد اما من هنوز توی پنج شنبه م...دوباره بوی...دوباره هجوم خاطره ها...
دوباره یه آهنگ...
دوباره...

تا دو روز دیگه هم بخورم فرقی نمی کنه...
چیزی عوض نمی شه...
گیج نمی شم...حتی...
هیچ چیز انتظارم رو نمی کشه...
دلم می خواد بزنم بیرون نصف شب...تو کوچه ها و خیابونای خالی و پاییزی قدم بزنم...
اما...


ب.ر.ن:...

... چه حسی دارم؟!؟!؟!؟!...
یه چیزی جلو چشمم یه لحظه تصویر شد...
... چه حسی دارم؟!؟!؟!؟!...
تصویر...
یه تصویر...
یه حسی بعدش...
حتی الکل هم نمی تونه چیزی رو عوض کنه...اون تصویر...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

کدامش؟...
نبودن؟!...یا نداشتن؟!...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

حسِ...
توصیفش سخت است...
مثل خنده و گریه هم زمان...نه از آن خنده و گریه های یک سویه...همان خنده هایی که از سر خوشحالیست و گریه بعدش هم، همان گریه خوشحالی...شاید همان اشک شوق...
نه...
خنده اش، خنده نیست...لبخند است...لبخندی...
گریه اش هم، گریه است...از شادی نیست...از خوشحالی نیست...اشک شوقی در کار نیست...غمی بزرگ است...به بزرگی روزهای رفته...به درازای روزهای مانده...
غم است...حتی غمش هم توصیف ناشدنیست...
انگار چیزی در درونم سکوتی برپا کرده باشد...انگار چیزی درونم را به سکوت فراخوانده باشد...شاید در سوگِ...و به احترامِ...یک عمر سکوت اعلام شده است در درونم...
انگار چیزی در درونم باعث سکوت شده است...اتفاقی شاید ناگوار...شاید سکوتی از سر بُهت...شاید سکوتی از سر شکست...
هم سکوت...هم سکون...
درونم ایستاده است...در سکونی ساکت فرو رفته است...یا شاید سکوتی ساکن...
هیچ جزئی نمی خواهد حرکت کند...نمی دانم به چه دلیل...به دلیل بُهت؟!...شکست؟!...اعتراضی ساکت و آرام؟!...غم؟!...خستگی؟!...همه اش با هم؟!... ...
توصیفش سخت است...
سخت...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

_: یه جمله با سوم شخص غایب بساز...
-: من او ندارد...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

دوشنبه 6 شهریور 1385 نوشتم...

...
دو سال گذشت...
...

...


پ.ن:...امروز هم 6 شهریور...
ب.ر.ن:...امسال چند سال گذشته؟!؟!...

نمی دونم چرا وقتی چیزی برای گفتن و نوشتن ندارم...اصرار می کنم بنویسم...

ني به آتش گفت:
کين آشوب چيست؟
مر تو را زين سوختن مطلوب چيست؟...
...

...


پ.ن:...مر تو را زين سوختن مطلوب چيست؟...
ب.ر.ن:...

مرداد تموم شد...


ب.ر.ن:...بگم یا نگم؟!؟!....
ب.ر.ن:...

دیروز وقتی تک توازی «کیانوش آسا» رو شنیدم...فهمیدم که تنبور هنوزم برای من شنیدنیه...
هنوزم...


پ.ن:...وقتی آهنگ رو می شنیدم یه لحظه احساس کردم خالی شدم...
یه روزگاری خودم یه همچین نوایی  رو با سازم زده بودم...می زدم...

از پله ها که بالا می رفتم...داشتم فکر می کردم...شبیه کولی ها شدم...احساس تعلق به جاهایی که اونجا هستم، نمی کنم...می دونم باید برم...
یه چیز دیگه هم هست...احساس می کنم باید برم...اما نمی دونم کجا...و کِی...


ب.ر.ن:...

چیزی به آخر مرداد نمونده...

سر صبح که پا شدم، دیگه دنده چپ هم بی معنی بود...انگار پا رو فراتر گذاشته بودم...نه یه قدم...نه چند قدم...انگار متر ها و کیلومتر ها، پا رو از دنده چپ هم فراتر گذاشته بودم...

صبح که داشتم از پله ها بالا می رفتم...می گفتم روز خوبیه...
سر ظهر...نظرم عوض شد...روز خوبی نبود...نیست...

در نهایت بد شانسی...گاهی اوقات یه شانس های ریزی میارم که خنده م می گیره...

گاهی یه نوشته ای می خونی...می خوای بنویسی...تو سبک اون نوشته...

روزی که صبحش با زدن ماشین به در، توسط «کو...» شروع بشه...
عصرش هم با اعصاب خوردی از یه فراموشی، که برنامه هات رو به هم ریخته، تموم می شه...

امروز هم باید پُر می شد...

ماه مرداد...
آخر این ماه...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

هنوزم تو همچین غروبی، «در یاد»، خوب می تونه من رو به هم بریزه...
خوب می تونه یه حس هایی رو زنده کنه...حس هایی که نمی دونم کجای وجودم گم شدن...
خوب می تونه یه سری تصاویر رو، هر چند محو، گذرا، توی ذهنم مرور کنه...
هنوزم بعد از گذشت روزها و ماه ها و... خوب می تونه حس همون روزها رو توی وجودم بیدار کنه...
هنوزم یه بغض (شایدم بقض) عجیب رو توی سینه ام می کاره...
یه سنگینی تشویش آورِ آروم رو خوب به وجود می آره...

ساعتا وایسادن از حرکت و بازی...
...
من آسمون کشیدم رو سقف زرد خونه...
...

...


پ.ن:...غروب یه پنجشنبه...کیلومترها دورتر از اتاقم...توی شهر خاکستری...
ب.ر.ن:...شک ندارم...یا هفته پیش بود...یا همین امشب...
ب.ر.ن:...من هنوز فراموش نکردم...

وقتی از اتاقم بیرون میام...خودم رو توی اتاقم جا می ذارم...خاطراتم رو...دلتنگی هام رو...
دلتنگ می شم...دلتنگ خاطرات و دلتنگی هام...دلتنگ اتاقم که خاطرات و دلتنگی های زیادی رو اونجا، جا گذاشتم...
اگه قراره از اتاقم خارج بشم و برم توی یه اتاق دیگه...ترجیح می دم که اتاقم رو ترک نکنم...
اگه قراره خارج بشم...ترجیح می دم بیرون باشم...یا در حرکت...
اتاقم...مامن ناآرامی های منه...چون تو اتاقم کلی خاطره و دلتنگی هست...
و خاطراتم گوشه کوچیکی از ناآرامی های من رو آروم می کنه...


پ.ن:...یکی از روزای فروردین 87...شاید...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

خیلی از خاطراتم رو نمی تونم ثبت کنم...
چه اینجا...چه...
هراس دارم...
شاید چون می ترسم از بین بره...شاید می ترسم وضعیت امروز بعدها نباشه...که قطعاً نخواهد بود...و شاید خیلی زود...
و در نبود وضعیت امروز...احساس خفگی میاد حتی با این فکر...


پ.ن:...یکی از روزای فروردین 87...شاید...
ب.ر.ن:...نمی دونم بگم زود...یا...

توی یه تقویم یه سری نوشته دیدم...
وقتی خوندمشون...
اینجا می ذارمشون...

آدمای تنها معمولاً دفترچه خاطرات دارن...


پ.ن:...نمی دونم قبلاً اینو نوشته بودم یا نه...

من و مزرعه یه عمره
چشم به راه یه بهاریم
زیر شلاق زمستون
ضربه ها رو می شماریم

توی این شب غیر گريه
کار دیگه ای نداریم
هرکی خوابه خوش به حالش
ما به بیداری دچاریم...

...


پ.ن:...

هنوزم زیر رگبار ترانه
کنارِ...
...
بذار از ابر سنگین نگاهم
بارون دلتنگی بباره...
...

...


ب.ر.ن:...

ممکنه امروز باشه...


پ.ن:...نمی دونم باید خوشحال باشم یا...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

چی بگم؟!...
چی بگم؟!...
از روزای گرم و خفه مرداد بگم که تو تاریخ زندگیم ثبت شد؟!...
از روزای گرم و کلافه کننده؟!...یا از شبایی که بی دلیل و با دلیل، یا خوابم نمی بره...یا اگه می خوابم، تا صبح هی بیدار می شم؟!...
یا...


ب.ر.ن:...

امروز عمو «ف...» یه سری آهنگ گذاشته بود...
فرو رفتم توی خاطرات دور و نزدیک...خاطراتی که شاید هیچ وقت بعضی از این آهنگ ها توشون نبودن...
یه جور هم نوا پنداری شاید...
ترانه هایی که آشنا بودن...و شاید...


ب.ر.ن:...

حرف چندانی برای گفتن نیست...اما یه چیزایی برای فرو خوردن هست...


ب.ر.ن:...ممکنه؟...

یادِ حرفایِ...
منُ رها نمی کنه...

...


ب.ر.ن:...منُ رها نمی کنه...
ب.ر.ن:...

امروز یادِ... افتادم...


ب.ر.ن:...

این روزا بعضی وقتا یهو دلتنگ می شم...
دلتنگِ...

مردادِ...
تو یکی از روزهای مرداد، آخرین سکانسِ سناریویِ... زندگی من کلید می خوره...
اسم این مرداد رو هم می ذارم...مردادِ... ...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

یکی از همین روزا اتفاق می افته...
حالا من باید حدس بزنم اون روز کیه؟!...
هر روز صبح بیدار می شم...شاید اون روز همون روز باشه...
شاید حسی شبیه حس کسی که یه هفت تیر، با یه گلوله، رو روی شقیقه ش گذاشته...ماشه رو فشار می ده...بعدش...یا وارد یه فضایی می شه که دیگه برگشتی نداره و با فضای قبلی فرق داره و هیچ تجربه ای نسبت به اون نداره...یا باید خشاب رو بچرخونه و دوباره هفت تیر رو روی شقیقه ش بذاره و اضطراب و استرس و یه حس عجیب رو تحمل و مرور کنه...

در عین حال حس خاصی ندارم...شاید شبیه یه روح که داره می بینه، جسمش رو به سمت سردخونه می برن...


پ.ن:...این نوشته و نوشته بعدی...همون نوشته ای هست که گفته بودم جاش محفوظه...به جای یه نوشته...شد دو نوشته...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

این همون اتاقیه که یه روزگاری حس خاصی داشت...
این همون اتاقیه که شبا، عطر گل شب بو، کل شب رو می گرفت...اما الآن خبری از اون عطر نیست...
یه دلتنگی دیگه به بقیه دلتنگی ها اضافه شد...


ب.ر.ن:...

یه آهنگ از گروه «کارو» رو Play می کنم...
دارم با سیستم ور می رم...

تو تموم خاطراتم...

اولین کلمه از ترانه که خونده می شه...نا خودآگاه...دلم می لرزه...وجودم می لرزه...بغض گلومو می گیره...اشک تو چشمام جمع می شه...تو کسری از ثانیه فقط...
نا خودآگاه شروع می کنم به زمزمه کردن...
می رم تو حال و هوای اون روزا...حال و هوایی که این آهنگ ایجاد می کرد، تو همون روزا...


پ.ن:...""کولیا وقتی می خونن...تو شبای پر ستاره...""...
ب.ر.ن:...مدت ها بود این آهنگ رو گوش نداده بودم...
ب.ر.ن:...""تو تموم خاطراتم...""...

آدمی چون آدمک
مخلوقی سرگردان
چون آدمک زنجیر بر دست و پایم
از پنجه تقدیر من کی رهایم...

...


ب.ر.ن:...

مثل روزای نه چندان دور و حتی نه چندان نزدیک...ساعت 12 و خورده ای از خواب پا شدم...
در اتاق رو باز می کنم...بابا تازه از شرکت اومده...
یه آبی به صورتم می زنم...
سراغ شربت آلبالو از مادرم می گیرم...آخر سر به شربت بیدمشک می رسم...می گم...یه لیوان شربت با یه چند تا کلوچه بیار برام...غر می زنه که الآن وقت نهاره...می گم...فعلاً نهار نمی خورم...
میام تو اتاقم...پشت سیستم می شینم...
امروز از اون روزاست...پاچه گیر شدم...نمونه های ریز و خفیفش، در گیرش پاچه خودم مشاهده می شه...
«هایده» رو Play می کنم...
صدای سیستم رو بالا می زنم...


پ.ن:...""زندگی قصه تلخیست که از آغازش...""...
پ.ن:...""هنوز همون خراباتی و مستم، ولی...""...

ب.ر.ن:...

دلم می خواد وقتی امشب سرم رو روی بالش گذاشتم...وقتی چشمام بسته شد...وقتی خوابم برد...دیگه فردایی در کار نباشه...از خواب بیدار نشم هیچ وقت...چشمام دیگه باز نشه...


پ.ن:...اینم یه جور فراره...شاید...

گیج می زنم...
مثل آدم شوکه از ضربه، که محکم به در و دیوار می خوره...


پ.ن:...""گیج و مبهوت بین بودن و نبودن...""...

جای یه نوشته اینجا محفوظه...
فعلاً به متنش دسترسی ندارم...اما قرار بود روز اول مرداد اینجا بذارمش...
جای یه نوشته اینجا محفوظه...


ب.ر.ن:...

برای مدتی ساکن «شهر خاکستری» شدم...

می نویسم...خط می زنم...
کلمه ها توی ذهنم یخ زدن...خشکیدن...
سیاهی خاص این خودکار سیاه...سپیدی برف گونه این کاغذ...حس خاص کشیدن این سیاهی روی این سپیدی...کنتراست بالا و عجیب این دو رنگ...وسوسه کننده بود...


ب.ر.ن:...

شاید خدا رو گم کردم...

تو این شب ها...دنبال خدا می گردم...

یا حتی برای امروز...

نمی خواستم برای امروز چیزی بنویسم...

دیشب خواب دیدم...
تو خواب، چهره ای رو دیدم که...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

کودک درونم نمی خواد بزرگ بشم...

بيا آروم
منو از گودال بالاي اين پيكر
بكش بيرون
ببر بالا
ببر جايي كه هيچ چيزي نمي مونه
براي حتي يه لحظه...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

يك سال گذشت...
پسرك هنوزم مات و مبهوته...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

ساحل چمخاله رويايي بود...
دلم مي خواست...اونجا باشم...تنها...ساعت ها روي ماسه ها بشينم و به دريا زل بزنم...
تو امتداد ساحل قدم بزنم...


ب.ر.ن:...

روزگار شيريني بود...حتي با وجود تلخي هاش...
دلم مي خواست بر مي گشتم به اون روزا...اما نه با اين انتها...


پ.ن:...وقتي اين جمله ها رو مي گفتم...توي دلم خالي شد...يه سري تصوير از اون روزا توي ذهنم مرور شد...سريع...واقعاً دلم مي خواست و مي خواد كه بر گردم به همون روزا...اما نه با اين انتها...
ب.ر.ن:...دارم خفه مي شم...يه چيزي از تو گلوم بالا اومده...اما فقط بالا اومده...

اگر خدا خدايا
مرا بگرياني...

...


ب.ر.ن:...فكر كنم لطف بزرگي مي كني...

دلم sky مي خواد...
نصفه شب بخورم...بعدش هم Rajaz رو play كنم و تا صبح هي تكرار بشه...


ب.ر.ن:...

وقتي صبح پا شدم...يه هواي لطيف...يه نسيم خنك...حس نزديكي به دريا...
در حال صعود بودم...
بعد...يه چيزي...يه فكري...يه تصويري...با سر من رو به زمين برگردوند...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

از قبول مسووليت بدم مياد...از زير بار مسووليت رفتن بدم مياد...
اذيتم مي كنه...آزارم مي ده...
احساس مي كنم به جايي بسته شدم...
احساس مي كنم آزاد نيستم...آزاديم از دست رفته...


پ.ن:...شايد قبلاً اين جوري نبودم...
ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

يه سفر چند روزه...با خونواده و يه خونواده دوست...
...
اما اينجوري فايده نداره...
بايد تنهايي رفت...يا با يه دوست...
بعد...بري جاهايي كه بايد بري...جاهايي كه يه بار رفتي...جاهايي كه تو خيالاتت تصور كردي...جاهايي كه مدت هاست با خودت مرور مي كني...بري و...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

چشماي منتظر به پيچ جاده...

...
با شنيدن اين آهنگ...ياد روزي مي افتم...كه سرم رو، رو شونه خواهرم گذاشتم و گريه كردم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

من به يادِ عطر بارون زده گلاي پونه
مي كشيدم پاي خسته مو رو جاده
به هواي بوي خونه...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن...

شايد نزديك به 18 سال پيش از اون جاده گذشته بودم...
اين بار خبري از خنده هاي بي دليل و با دليل كودكي نبود...خبري از اون نشاط نبود...خبري از...
اين بار جاده بي روح بود...هر لحظه خاكستري تر و سردتر مي شد برام...
اين بار خبري از حس زندگي نبود...

از سال گذشته اين موقع ها چيز زيادي شايد يادم نيست...
يا شايدم سعي مي كنم يادم نباشه...
يا شايدم يادم هست و دارم دروغ مي گم...

دلم يه دوچرخه مي خواد...
تا يه كوله وردارم...دوربينم رو بذارم توش...با يه قلم و چند ورق كاغذ...
iPod رو پر از آهنگ هاي خاطره انگيز كنم...پر از آهنگ هايي كه احساس عجيبي بهم مي دن...
يه روز...تو گرگ ميشِ نزديكِ صبح...تو يه هواي بهاري، كه نمِ بارونِ شبِ قبل، نسيم اين ساعتش رو خنك و رويايي و عجيب كرده...طوري كه آدم چنان احساس سبكي مي كنه كه مي خواد چشماش رو ببنده و دستاش رو باز كنه و...
بي سر و صدا...با يه دنيا خاطره...برم...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

من فقط يك نفرم، قد يه دنيا
غم شده سهم من از زشتي و زيبا
توي يك زندون از شيشه
شبا مي خشكونم ريشه...

سينه پر خون شده از يك راز وحشي
ديده آزرده ام از هر نور و نقشي
هر نفس كه مي گذره از قلب سينه
بوي غم مي گيره و آهنگ كينه...

...


ب.ر.ن:...

من اگه خدا بودم، نبودم...

ساعت 4 صبح...توي تاريكي اتاق پشت سيستم نشستم...و آهنگ «Send Me An Angel» از «Scorpions» پشت سر هم تكرار مي شه...

The wise man said just walk this way...

...


ب.ر.ن:...

تا يه جايي اضطراب بود...
از يه جايي ترس شروع شد...
از يه جايي به بعد، همه ش منتظر آخرش بودم...


ب.ر.ن:...

يه آهنگ...داره هي تكرار مي شه...
چيزاي زيادي رو تو ذهنم مرور مي كنه...مثل تيكه هاي يه فيلم...مثل تيزرهاي تبليغاتي يه فيلم...
يه زير زمين...يه شهر غريب...يه روز باروني...يه آسمون خاكستري...
يه احساسِ...
فقط مي تونم بگم چه غروبِ...

بعضي وقتا روي يه آهنگ گير مي كنم...

با يه فنجون نسكافه و چند تا آهنگ مست مي شم...

چرا ترانه ها رو كوِت كنم...
از اين به بعد...خودم رو كوِت مي كنم...

واسه شدنش...شايد مي شد...شايد...
اما به چه قيمتي؟...
به قيمت مرگ من...
حالا بهاش رو پرداخت كرديم...اما...

يكي دو ساعت پيش...بعد از مدت ها سري به وبلاگ سابقم زدم...به عبارتي اولين وبلاگم...
تاريخ آخرين پست بر مي گرده به 6 شهريور 1385...
توي آخرين پست گفته بودم..."دوسال گذشت..."...
كامنت ها رو نگاه كردم...
آخرين (سيزدهمين كامنت) كامنت 14 مهر 1387 گذاشته شده بود...
گفته شده بود..." 5 سال گذشت .... "...
آره...پنج سال گذشت...
براي چند ثانيه و شايد هم كمتر...رفتم به اون روزا...حال و هواي اون روزا...حال و هواي اون نوشته ها...
يه حسي بهم دست داد...

حالا توي تاريكي اتاق، «Wind Of Change»  داره پشت سر هم repeat  مي شه...

Walking down the street
Distance memories
Are buried in the past forever...

...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

نسكافه هم داره تموم مي شه...
يك يا نهايت دو فنجون ديگه...
بعدش نمي دونم تا صبح چي كار كنم...

نمي دونم تا كي قراره وضعيتم اين باشه...
نمي دونم كي شهامت پيدا مي كنم كه اين وضعيت رو تموم كنم...
نمي دونم...

احساس مي كنم تو يه خلا خاكستري افتادم...

مثل اينكه وقتي كم ميارم شروع مي كنم به نوشتن ترانه هايي كه مي شنوم...
شايد...
شايد هم اين طور نباشه...

اين روزا دوباره «هادي پاكزاد»...دوباره يه حس عجيب...دوباره تصويرِ...
دوباره يه نا آراميِ آرام...
دوباره به هم ريختن...
يه حس عجيب مي ده بعضي از آهنگ هاي آلبوم جديد...يه حس كه شايد ريشه در گذشته داره...

يه موقعي پرتقال، چه طعمي داشت...


ب.ر.ن:...يه موقعي خيلي چيزا طعم و رنگي داشت...
ب.ر.ن:...

نمي دونم چرا تاريخ وقايع و اتقاقات رو جابجا به ياد ميارم...

مثل اينكه فصلِ بهاره...
اما...


ب.ر.ن:...