Recently in 10 Category

تصور كن پاياني نباشه...
حتي تصور كردنش هم سخته...

وقتی چشاتو وا می‌کنی می‌بینی دور و برت
یه مشت جنازه‌ن که می‌زنن توی سرت
...
حاجی واسه ما دیگه جانماز آب نکش
حاجی ما آخر خطیم، کو بدترش؟
...
حاجی من می‌دونم نسل‌مون چطور داره نابود میشه
تو دیگه قلع و قمع نکن
میگی:
دیدید آمریکا باعث بدبختیمونه؟
دیدید گوشت و مرغ گرونه، تقصیر اونه؟
میگی:
فقر و *** از امثال بوش بود
همه چی درسته، دست اجنبی توش بود
میگی:
هرچی اومد سرمون از استکباره
غارت شدیم عمری، این یعنی استعماره
زندگی نیست این، بردگی تو استثماره
حاجی "نه غربی، نه شرقی" ت فقط یه شعاره
عمو من گشنمه، حق هسته‌ایم چیه؟
...
هنوز صورتم از سیلی‌های تو گرمه
تو که هم‌وطنی چه گلی به سرم زدی؟
همون چیزایی هم که داشتم ازم گرفتی
جز این حس سرخوردگی چی به من دادی؟
...
تو می‌خواستی دین بدی، دنیارم گرفتی
...
حاجی واسه ما دیگه جانماز آب نکش
حاجی ما آخر خطیم، کو بدترش؟
...

پ.ن:...شاهين نجفي...

شب و روز واقعيت و حقيقتي اند، كه هيچ گاه بر هم منطبق نخواهند شد...
حال كدام حقيقت است...كدام واقعيت؟...

براي «يك»...منفي «يك» هست...
جمعشون مي شه «صفر»...
«خنثي» مي شه...
تبديل به «هيچ» مي شه...
ديگه نه «يك»ي هست...نه منفي «يك»ي...

در كارزار كليشه اي گناه و روح...من قرباني بودم...

اين چرخِ فلك كه ما در او حيرانيم...

...


ب.ر.ن:...

از غروب تا شب...فاصله ايست...
ميان غروب و شب...خلا ايست...
خلا اي سنگين...بي هوا...بي احساس...پر از فشاري نا معلوم و نا محسوس...
خلا اي شايد له كننده...شايد خرد كننده...شايشد شكننده...


ب.ر.ن:...شايد پر شدني نيست...اگه هست...در حال حاضر نيست...و شايد ديگه هيچوقت نباشه...

تا به حال فكر كرده ايد...كه در پس هر فرد چه داستاني ممكن است نهفته باشد...
تا به حال فكر كرده ايد...كه هر كسي خود راوي داستاني ست...

ب.ر.ن:...من داستان غم انگيز پشت لبخندهاي تلخ و آرام را خوب مي دانم...
ب.ر.ن:...داستان پشت نگاه هاي سرد...خيره...شايد بي احساس...شايد...شايد بي روح...شايد...

شايد تقصير غروب نيست كه اين قدر دلگيره...
شايد به خاطر اتفاق هايه كه تو غروب مي افته...

بيا با هم بد و بيراه بگوييم...
اما مي خواهم تنها فرياد بزنم...
مي خواهم تنها دويدن را تا انتها تجربه كنم...

گاهي اوقات بدون نوشيدني هم مي شود كمي گيج بود...كمي ...

كجاست كه ببيند پشت درياها شهري نيست...
كجاست...
كجاست كه ببيند...پشت ديوانگي شهريست...
شهري پنهان...
شهري بكر و دست نخورده...
شهري از رنگ تازه...و ناشناخته...
شهري از جنس بي جنسي...
شهري با قانون نانوشته بي قانونِ احساس...
شهري از جنس تازگي ها...
شهري عاري ز هر زنجير عقلي...
شهري خالي از هر مانع منطق...
شهري پر از عجايب براي غير ديوانگان...
شهري پر از آرامش براي ديوانگان...
بيا كه پشت ديوانگي شهريست...
مبادا ميان مرز شهر عاقلان و ديوانگان بماني...


ب.ر.ن:...«پشت ديوانگي شهريست...»...

زندگي با زنده بودن فرق داره...
زنده بودن با نفس كشيدن فرق داره...
نفس كشيدن با تنفس فرق داره...
تنفس با دم و بازدم فرق داره...
...

توي يه دفتر يادداشت كوچيك مي نويسم...
برگ هاي كوچيك...مي نويسم...با خودكار...
مي نويسم...برگ هاي سفيدِ خط دار...سياه مي شن...و ورق مي خورن...
شايد اگه يه دفتر بود...خيلي كندتر از اين ورق مي خورد...
اما يه دفترچه يادداشت كوچيك...براي يادداشت كردنه...شايد گنجايش اين همه نوشته رو نداشته باشه...

كاشكي مي شد تو زندگي
ما خودمون باشيم و بس
تنها براي يك نگاه
حتي براي يك نفس...

...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

هر كسي هستي يه دفه
قد بكش از پشت نقاب
از رو نوشته حرف نزن
رها شو از حيله خواب
نقش يك دريچه رو
رو ميله قفس بكش
براي يك بار كه شده
جاي خودت نفس بكش...

...

ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

كهنه نقاب زندگي
تا شب رو صورتاي ماست
گريه هاي پشت نقاب
مثل هميشه بي صداست...

...

ب.ر.ن...

يكي معلم مي شه وُ
يكي مي شه خونه به دوش
يكي ترانه ساز مي شه
يكي مي شه غزل فروش...

...

ب.ر.ن:...

هي بازيگر گريه نكن
ما هممون مثل هميم
صبا كه از خواب پا مي شيم
نقاب به صورت مي زنيم...

...

ب.ر.ن:...

گاهي اوقات شايد يك جمله...يك شاهنامه باشد...
گاهي اوقات شايد يك كلمه...يك مثنوي باشد...

آدم هاي خوب خاري در وجودشون ندارن...هنر اون ها هيچ وقت به آخر نمي رسه....

...

-خوشحالم كه خونه اي...
-هميشه هستم چون آدم خوبي نيستم...

...

تنها سرمايه حقيقي در اين دنياي ورشكسته چيزيه كه وقتي تو آدم خوبي نيستي با كسي قسمت مي كني...

...

نيازمند، براي بدست آوردن نياز...مي فروشد...از تن تا به آرمان...

مي نوش كه نداني ز كجا آمده اي...

ب.ر.ن:...

دیروز یه پسر 16 ساله رفت...
اما دنیا، به روی خودش هم نیاورد...

ب.ر.ن:...خدایش بیامرزد...
ب.ر.ن:...برای آنی... ...

چند شب پیش بود...
دوباره خواب پیانو دیدم...
این بار توی یه مغازه بود...شاید...
این بار دستم به ساز رسید...کلاویه ها رو لمس کردم...
خیلی رون...می تونستم بنوازم...
یه آهنگ کوتاه...با صدای کم...
اما این بار هم...
صدای ساز کم بود...

«کا...» می گه...:..."تا حالا عروس خوشکل ندیدم"...
عمو «ف...» تایید می کنه...
وقتی فکر می کنم...می بینم راست می گن...

پ.ن:...حیطه نظریه بالا...در مملکت اسلامی ایران می باشد...

آدم های تنها، معمولاً، دفترچه خاطرات دارن...

آرام یعنی کم کردن پیچ صدای زندگی.
سکوت یعنی بستن پیچ.یعنی قطع کرن صدا.یعنی به کلی خاموش کردن.

...

اینجا زمین بی رحم خداست...

نمی دانم...چرا این روزها انتخاب کنندگان را خائنینی به خود و خانواده شان می دانم...
جالب ترش اینجاست...که پا را فراتر نهاده ام...این دانسته وهم آلود خود را بر زبان می آورم...به عبارتی آن را ارایه می دهم...آن هم، همچون یک اصل...
شاید از اصول دین...
شاید از اصول نانوشته انسانیت...
شاید هم مانند یک قضیه...مانند قضیه حمار...

آی فریاد...
فریاد...فریاد..فریاد...
فریاد...
آی فریاد...
فریاد...
یاد...
...

همه چیز به یکباره خراب می شود...

در خانه نشسته،می کنیم خیرات
من و تو را شرم باد
در سوگ حسین می زنیم فریاد
من و تو را شرم باد
سرزمین کربلا امروز اینجاست
من و تو را شرم باد
یزید امروز، در کالبد تقواست
من و تو را شرم باد
شمر زلجوشن در جایگه قضاست
من و تو را شرم باد
ظلم می کند بیداد بیداد
من و تو را شرم باد
آزادی واژه ای بس بی مسماست
من و تو را شرم باد
حکومت جمهوری چه بی معناست
من و تو را شرم باد
در سکوت می کنندمان زیر خاک
من و تو را شرم باد
آزاده کشی اینجا به پاست
من و تو را شرم باد
خون و خون ریزی آشکارا و در خفاست
من و تو را شرم باد
حکم قاضی حکم خداست
من تو را شرم باد
 نمازشان از بهر ریاست
قرآنشان بر سر نیزه هاست
حکم خون های بی ریاست
من و تو را شرم باد
چه ساکت نشسسته ایم هیهات
من و تو را شرم باد
صبرمان نزدیک انتهاست
من و تو را شرم باد

انسان آزاده بی پرواست
خون هزار آزاده امروز زیر پاست
هر ایرانی و آزاده را شرم باد...

شب خفه ایه...
سنگین...
بی حرکت...

انگار دارم تو بیداری کابوس می بینم...
بعضی وقتا یه صحنه هایی جلو چشمام میاد...
یه مکان...
یه خیابون...
یه خیابون دیگه...