Recently in 15 Category

يك سال گذشت...
پسرك هنوزم مات و مبهوته...


ب.ر.ن:...
ب.ر.ن:...

پسرك تاس ها رو توي مشتش گرفته بود...
توي ذهنش زمزمه مي كرد...جفت شيش...جفت شيش...جفت شيش...
چشمهاش رو بست...تاس ها رو ريخت...
وقتي چشمهاش رو باز كرد...فقط دو و يك رو ديد...

پسرك...به رسم بازي هر شب...اسلحه را روي شقيقه اش گذاشت...
چشمانش را بست...
به اين اميد كه امشب با شب هاي قبل فرق مي كند...
ماشه را فشار داد...
اما باز هم اتفاقي نيفتاد...
مثل شب هاي قبل...
پس يك شب ديگر هم بايد بازي را تكرار كند...
شايد شبي بازي تمام شود...
شايد...

پسرك...شات آخر را فقط با خيال او سر كشيد...

رو به پسرك...كه گوشه اي كز كرده بود و با چشماني پر اميد در رويايي شايد شيرين فرو رفته بود...
شايد شيرين تر از هر شيريني...شيرين تر از شهدِ شيرينِ بهشتي كه وعده اش را داده اند و كسي تا به حال نديده...
شايد شيرين تر از شيرينِ فرهاد...
شيريني رويا را از برق چشمانش فهميدم...از لبخندِ...
گفتم...فقط در قصه هاست كه آخر قصه شاهزاده ات، كه از تو دور افتاده...و حلقه ديگري به دست...آماده بوسه شيرينِ ... است...را مي تواني سوار بر اسب باز پس گيري...
فقط در قصه هاست...كه در آخرين لحظه شاهزاده ات را از ديگري باز پس مي گيري...
فقط در قصه هاست...كه در آخرين لحظه...قبل از آنكه لب هاي شاهزاده ات بر لب ديگري آرام گيرد...لب هاي تو، بر لب هاي او آرام مي گيرد...و تمام سختي ها و غم ها و تلخي ها به يكباره تمام مي شوند...و شيرين ترين حس ها...
سرد...خاستري...
هر دو سكوت كرديم...

پسرك كنار درخت سيب ايستاد...درست لب رودخانه...
سيب ها مي افتادند...يكي يكي با آب همراه مي شدند...
و پسرك دلگير...
و با چشمان نگران...آخرين سيب را مي نگريست...
به سيب مي گفت..."مقاومت كن...تاب بياور..."...
به يكباره زير و رو شد...به سيب گفت..."رها شو..."...
سيب افتاد...
غمگين تر از هميشه، به رودخانه خاليِ بدون قرمزيِ سيب نگريست...

پسرك بازي پر يا پوچ را دوست نداشت...
چون مي دانست هميشه دست خالي از آن او مي شود...
و هميشه انتظار ديدن پوچ را داشت...

پسرك لبه پرتگاه ايستاده بود...
با حسرت به چيزي  آن طرف پرتگاه، خيره مانده بود...
در فكرش روزگاري قبل تر را مرور مي كرد...همان روزگاري كه اين پرتگاه نبود...به روزگاري قبل از زلزله...
بعد زلزله آمد...دره اي ايجاد شد...
پسرك اين طرف ماند و خاطراتش...محتويات خاطراتش آن طرف...
با حسرت به آن طرف مي نگريست...
نگاهي به فاصله دو لبه انداخت...فاصله از ازل تا ابد بود...حتي به طي كردن اين فاصله با پرش هم فكر نمي كرد...مي دانست نمي شود...
پسرك دور خيز كرد...هميشه آرزوي پرواز داشت...
اين بار اما...سقوط بود...سقوط آزاد...
شروع به دويدن كرد...فرياد...دست هاي باز شده از هم...و حس آزادي و رهايي...براي هميشه...

پسرك رو به روزگار...فرياد مي كشيد...فرياد...
"ما را به خير تو اميد نيست...شر مرسان..."...

پسرك...مات و مبهوت از خواب بيدار شد...

پسرك...به گيلاس نيمه پر خيره شده بود...
انعكاس سرخي توي چشماش برق مي زد...
چيزي پسرك رو به سر كشيدن گيلاس تحريك مي كرد...
شايد هم تشويق...

مدتی بود هر وقت پسرک به عکسای قدیمی و جدیدش نگاه می کرد...با خودش می گفت تیره شدم...
جلوی آینه ایستاد...چشماشو بست...
چشماشو باز کرد...یه لحظه...
احساس گرمی توی دست و لابلای انگشتاش، لذت بخش بود...
بدنش کرخت می شد...
به آینه نگاه کرد...صورتش سفید شده بود...
لبخندی زد...چشماش رو بست...